Όλοι στη Γενική Συνέλευση!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ του Σ.Φ. Ε.Μ.Μ.Ε.

ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 15:00, ΚΑΛΑΜΙΩΤΟΥ Α’

Όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις

Τι είναι η Γενική Συνέλευση: Η γενική συνέλευση αποτελεί το πρωτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο του φοιτητικού συλλόγου στο οποίο μετέχει το σύνολο των φοιτητών και λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά. Εκφράζει τη τάση του φοιτητικού συλλόγου τη δεδομένη στιγμή, σε αντίθεση με το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από τους εκπροσώπους που προκύπτουν μέσα από τις φοιτητικές εκλογές που πραγματοποιούνται μια φορά το χρόνο.

Η σημασία της Γενικής Συνέλευσης ως όργανο έκφρασης των φοιτητών αναδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα από το κίνημα του 2006-2007 που αντιτάχθηκε στην «εκπαιδευτική» μεταρρύθμιση και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ανάπτυξη του κινήματος «από τα κάτω», μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις, ήταν ένας από τους λόγους που απέκτησε μαζικότητα και δυναμική. Αποδεικνύεται ,συνεπώς, ότι η συμμετοχή στη διαδικασία της γενικής συνέλευσης είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς δίνεται η δυνατότητα σε κάθε φοιτητή να εκφραστεί άμεσα χωρίς αντιπροσώπους. Έτσι, μπορεί να στηρίξει ο ίδιος τα συμφέροντα του, «σπάζοντας» τους δεσμούς με ‘’πεφωτισμένες’’ ηγεσίες που εκλέγονται μια φορά το χρόνο και αυτοανακηρύσσονται σε προστάτες των φοιτητών. Έτσι, γίνεται φανερό ότι το φοιτητικό κίνημα, προκειμένου να αναπτυχθεί και να εδραιωθεί, έχει συμφέρον να υπερασπιστεί τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης και να υπερασπιστεί έμπρακτα τη σημασία της  ως ανώτατο όργανο του φοιτητικού συλλόγου.

Τρόποι Σύγκλησης της Γενικής Συνέλευσης: Το πιο συνηθισμένο μέσο σύγκλησης Γ.Σ. είναι με απόφαση της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου(Δ.Σ.) χωρίς όμως να αποτελεί και το μοναδικό μέσο. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία του Δ.Σ. αποφασίσει ενάντια στη σύγκληση συνέλευσης, είναι δυνατή η συλλογή υπογραφών εκ μέρους των φοιτητών που θα προτείνουν την πραγματοποίηση  Γ.Σ. σε συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Τέλος, είναι δυνατό να προγραμματιστεί η επόμενη συνέλευση με απόφαση της προηγούμενης.

Όσον αφορά τη σχολή μας, το ζήτημα της Γενικής Συνέλευσης αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς στο τμήμα μας οι φοιτητές βρίσκονται διασπασμένοι σε 4 (ή και περισσότερα) κτίρια για την παρακολούθηση μαθημάτων. Σε αυτές τις συνθήκες, η Γενική Συνέλευση αποτελεί ίσως τη μοναδική ευκαιρία να συγκεντρωθεί το σύνολο των φοιτητών και να υπάρξει πλατιά πολιτική ζύμωση. Ταυτόχρονα, η διάσπαση της σχολής μας στο κέντρο της Αθήνας αποτελεί και ένα από τα κυριότερα εμπόδια στη σύγκληση μαζικών συνελεύσεων. Ένας άλλος σημαντικός λόγος για την υποβάθμιση της Γενικής Συνέλευσης είναι η στάση της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ με την πρώτη να εμποδίζει σταθερά μέσα από το Δ.Σ. τη σύγκληση συνελεύσεων και τη δεύτερη να απέχει συστηματικά από το Δ.Σ, εμποδίζοντας εμμέσως να συγκληθεί συνέλευση.

Στις 13 Μάη ψηφίζουμε στηρίζουμε Smass media – ΕΑΑΚ!

Ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση,
τον εργασιακό μεσαίωνα,

την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και του ασύλου…

με συλλογικούς νικηφόρους αγώνες,
με την αριστερά της ανατροπής,
με συνελεύσεις καταλήψεις διαδηλώσεις μέχρι τη νίκη!

Στα σχέδια που κάποιοι ετοιμάζουν για εμάς χωρίς να μας ρωτήσουν, απαντάμε με τη δυναμική των συλλογικών μας αγώνων.

Στις 13 Μάη στηρίζουμε – ψηφίζουμε τον ανεξάρτητο αριστερό χώρο της σχολής μας:

SMASS MEDIA

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση

Φοιτητικές Εκλογές 13 Μάη

Με την ανεξάρτητη μαχητική αριστερά

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές πραγματοποιούνται σε μια πολύ κρίσιμη πολιτική περίοδο. Γίνονται στο φόντο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ο βάρβαρος χαρακτήρας της κάνει εμφανή την παρουσία του σε κάθε πτυχή της ζωής μας, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση και το κεφάλαιο εξαπολύει νέα επίθεση στα δικαιώματα  των εργαζομένων και της νεολαίας. Απ’ την άλλη οι κοινωνικοί αγώνες του προηγούμενου διαστήματος και κυρίως ο εκρηκτικός Δεκέμβρης της νεολαίας έφερε στην επιφάνεια την κοινωνική οργή και αγανάκτηση που καιρό τώρα υπόβοσκε ως αποτέλεσμα της εντεινόμενης εκμετάλλευσης και της φτώχειας, της ανεργίας και της ελαστικής απασχόλησης, του κοινωνικού αποκλεισμού και του κατασταλτικού οργίου. Σε αυτήν την κρίσιμη πολιτική περίοδο οι φετινές φοιτητικές εκλογές αποκτούν μια ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Κάθε επιλογή αποτελεί στράτευση σε διαφορετικά πολιτικά σχέδια με βαρύνουσα σημασία για το μέλλον μας.

Ούτε μια ψήφο στην καθεστωτική πολιτική

ΔΑΠ: ΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. Είναι ο κυριότερος εκφραστής και υπερασπιστής της αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση, ηγείται των μπλοκ που διαμορφώνουν αντιδραστικά χαρακτηριστικά συμπυκνώνοντας σε ιδεολογικό επίπεδο όλα τα κύρια γνωρίσματα που αυτό φέρει (υποταγή, ατομικός δρόμος, κ.α.) ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται όλες τις επιλογές της κυβέρνησης (αναγνώριση ΚΕΣ / ιδιωτικών, νόμος πλαίσιο για ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση και εκπαιδευτικό κάτεργο, την επιδρομή στο ασφαλιστικό, τους νέους γύρους λιτότητας, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας). Γνωρίζοντας πως βασικός αντίπαλος σε αυτά τα σχέδια θα είναι το φοιτητικό κίνημα, χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να το βάλει στο γύψο. Αποτελεί χέρι βοηθείας για την ένταση της καταστολής  που φτάνει σε σημείο να δολοφονήσει έναν μαθητή, αλλά και στην ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας που απρόκλητα επιτίθεται σε μια συνδικαλίστρια καθαρίστρια. Ψήφος στην κυβερνητική παράταξη σημαίνει  κατάργηση του ασύλου, ποινικοποίηση των αγώνων των φοιτητών και των εργαζομένων  με εκατοντάδες συλλήψεις, εκδίκαση μαθητών με τον τρομονόμο. Είναι ψήφος σε αυτούς που ευαγγελίζονται την ομαλότητα, που χτυπούν κάθε φωνή ανατροπής και ρήξης. Αποτελεί ψήφο σε αυτούς που κάθε μέρα τσακίζουν με την πολιτική τους τα δικαιώματα μας σε παιδεία και εργασία.

ΠΑΣΠ: ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ΝΔ έρχεται ως συνεχιστής μιας πολιτικής που χρόνια τώρα υπηρετεί το ΠΑΣΟΚ:  είναι εκείνο που ξεκίνησε πρώτο την πολιτική της λιτότητας ,την καταπάτηση κάθε κοινωνικού δικαιώματος , την καταλήστευση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων (βλέπε νόμο Ρέππα ),που πρώτο  προώθησε τις ιδιωτικοποιήσεις Είναι η παράταξη του κόμματος που πρώτο πρότεινε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Το Δεκέμβρη, την ώρα που η οργή χιλιάδων μαθητών, φοιτητών και εργαζομένων ξεχυνόταν στο δρόμο, εκείνη πρότεινε ανοιχτά σχολεία και σχολές και επιστροφή στην ομαλότητα. Μάλιστα σε πολλές σχολές δε δίστασε να συναινέσει με τη ΔΑΠ  σε κοινά πλαίσια σε μια συστρατευμένη προσπάθεια να αποτραπεί η κλιμάκωση του φοιτητικού κινήματος τον Ιανουάριο. Η ΠΑΣΠ αδυνατεί να πείσει ακόμη και τον εαυτό της ότι εκφράζει μια πολιτική πρόταση αντιπαραθετική προς τις κυβερνητικές κατευθύνσεις. Διεκδικεί το ρόλο του μοχλού πίεσης για την περαιτέρω επιχειρηματικοποίηση, τον εκσυγχρονισμό, και την ανταγωνιστικότητα (ατομικός φάκελος προσόντων, πιστωτικές μονάδες, κτλ). Ψήφος στην ΠΑΣΠ είναι ψήφος ενίσχυσης του κλίματος της συναίνεσης, ενίσχυσης της λογικής του «σκύψε το κεφάλι» και του ατομικού δρόμου, είναι ψήφος στήριξης της συμπολιτευτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, που εξυπηρετεί ακριβώς τις ίδιες ανάγκες του κεφαλαίου,

ΠΚΣ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ. Το σπουδαστικό κίνημα δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τη λογική της πρότασης για «ενίσχυση του κόμματος ή του μετώπου» για το παρόν, της αναβολής της σύγκρουσης με τις αστικές επιλογές για το μακρινό μέλλον, όταν «οι συνθήκες θα έχουν ωριμάσει», που εκφράζει η ΠΚΣ. Δεν έχει να κερδίσει τίποτα απ’ τις λογικές τις μισής αντίστασης, απ’ την αριστερά που δεν μπορεί να εμπνευστεί απ’ το μέλλον γιατί δεν έχει ξεμπλέξει με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Με τη στάση της κρατά το φοιτητικό κίνημα εγκλωβισμένο σε μια λογική διακηρυκτικής καταδίκης και καταγγελίας, ενώ παραμένει επιφυλακτική και αμήχανη σε κάθε αγωνιστικό ξέσπασμα που δεν μπορεί να ελέγξει. Η ΠΚΣ έχει μόνη προοπτική την καταγραφή των ψήφων της για εσωτερική κατανάλωση, ψήφων σε μια αριστερά χρεοκοπημένη. Δεκέμβρης; Απούσα, καταγγέλλοντας τη νεολαία και κλείνοντας σχολές για να αποφευχθούν γενικές συνελεύσεις. Η ΠΚΣ είναι η αριστερά που δεν πιστεύει ότι το κίνημα μπορεί να πετύχει νίκες, αλλά απλά καλεί τον κόσμο να ψηφίσει τα κόμματα για να εξαργυρώσει τους αγώνες σε παζάρια που οδηγούν σε αλλεπάλληλες ήττες. Ψήφος στην ΠΚΣ είναι ψήφος στην αριστερά της ηττοπάθειας και της ενσωμάτωσης. Σημαίνει στήριξη της αριστεράς που αδυνατεί να δώσει διέξοδο μέσα από τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες, αλλά προάγει ως μόνη την εκλογική  ενδυνάμωση και τη λογική της αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών.

ΔΙΚΤΥΟ-ΑΡΕΝ: Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ. Οι  δυνάμεις της ΑΡΕΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα μεγάλα κινηματικά λόγια, δεν προτάσσουν ανατρεπτική πολιτική για τα κινήματα αλλά έχουν ως μόνο στόχο την εκλογική εξαργύρωση των αγώνων. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη η πρόταση για ψήφο στα δεκάξι την στιγμή που χιλιάδες μαθητές βρίσκονταν στο δρόμο του αγώνα το Δεκέμβρη όπως επίσης και η προτροπή του Αλαβάνου με επιστολή σε Καραμανλή και Παπανδρέου για ανασύσταση της ΕΦΕΕ. Το Δίκτυο, προβάλλοντας μια παναριστερή ενότητα χωρίς κανένα κριτήριο, η οποία προσπαθεί να σώσει ό,τι σώζεται, χωρίς να βάζει στόχο την ανατροπή της επίθεσης και όσων την προάγουν, αλλά παλεύοντας για μια πιο προοδευτική λύση στο υπάρχον σύστημα, «αγωνίζεται» ενάντια στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση χωρίς να αντιπαλεύει συνολικά αυτόν που την προστάζει, την Ε.Ε. Είναι η αριστερά που δεν επιλέγει να συγκρουστεί με τους πυλώνες της κυρίαρχης πολιτικής, δίνοντας άλλοθι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στη Μπολόνια και στην αντεργατική πολιτική της ΕΕ, αλλά εκμεταλλεύεται κοινοβουλευτικά το κίνημα στοχεύοντας σε μια αλλαγή του συσχετισμού μόνο εκεί. Ως διαχειριστική δύναμη προτάσσει βελτιωτικές λύσεις στα σχέδια της κυβέρνησης (βελτιωμένος νόμος πλαίσιο, πρόταση για εξεταστικό σύστημα ) που είναι πλήρως ενσωματώσιμες και αξιοποιήσιμες εις βάρος των πραγματικών αναγκών της πληττόμενης πλειοψηφίας.  Ψήφος στο Δίκτυο-ΑΡΕΝ είναι ψήφος στην αριστερά της διαχείρισης και της θεσμολαγνίας, είναι ψήφος στην αριστερά-κατοικίδιο στα σαλόνια της αστικής πολιτικής, στην αριστερά της διαφήμισης, στην αριστερά της διαχείρισης, στην αριστερά που δεν μάχεται για την  ανατροπή του συστήματος, αλλά αποσκοπεί  στην ενσωμάτωση του κινήματος για την επίτευξη μίας εναλλακτικής αδιέξοδης κυβερνητικής λύσης στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Η ομορφιά είναι στους δρόμους, η ελπίδα στην αριστερά της ανατροπής…

Μαζί με άλλα ανεξάρτητα αριστερά σχήματα, συμμετέχουμε στην Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση, (η οποία δημιουργήθηκε το 1991 μέσα από τις καταλήψεις και το μεγαλειώδες κίνημα εκείνης της εποχής ενάντια στους νόμους του τότε υπουργού παιδείας της ΝΔ ), εκφράζουμε τους προβληματισμούς μας, συνθέτουμε τις πολύμορφες απόψεις μέσα από ανοιχτά συντονιστικά.

Συμμετέχουμε στις εκλογές κόντρα στη λογική της εκπροσώπησης, αλλά και ενάντια στη λογική «άκυρου – αποχής – λευκού». Η λογική «άκυρου – αποχής – λευκού» δε σημαίνει αγωνιστική αποχή απ’ τις εκλογές, αλλά αποτυπώνει μια σύγχυση και μια αδυναμία για συνολική πάλη, ισοδυναμεί με σιωπή απέναντι στην εντεινόμενη επίθεση που δεχόμαστε, και ουσιαστικά μας καθιστά άβουλους θεατές του μέλλοντος που μας ετοιμάζουν. Η ΕΑΑΚ δεν χαρίζει καμία μάχη στον αντίπαλο. Συμμετέχουμε στις εκλογές όχι για την «ανάπτυξη οργανωμένου φοιτητικού κινήματος» ή «την αλλαγή των συσχετισμών» με εκλογολάγνους όρους ανάθεσης – υποταγής του αγώνα στις εκλογές,  αλλά για την αποτροπή περαιτέρω προσπαθειών γραφειοκρατικοποίησης, και για να φανεί, όσο είναι δυνατό, το αγωνιστικό – ανατρεπτικό στίγμα του φοιτητικού κινήματος.Αν το άκυρο-λευκό-αποχή άλλαζε τον κόσμο, θα ήταν παράνομο…Θα πρέπει ακόμα να γίνεται ξεκάθαρο ότι  η επιλογή του άκυρου –λευκού σημαίνει αποχή από πολιτική θέση. Επιπλέον η αποχή που προτείνεται από τον αναρχικό κυρίως χώρο υποτιμά  την πολιτική μάχη των εκλογών και τα πολιτικά συμπεράσματα που διεξάγονται από αυτή, αφήνοντας το πεδίο στις κυβερνητικές παρατάξεις και τους μηχανισμούς τους. Γενικότερα ο αναρχικός χώρος υποτιμά τη μαζική οργανωμένη συλλογική πάλη, την συγκρότηση κινημάτων με βάθος και διάρκεια, τον εμπλουτισμό τους με στόχους και πολιτικές διεκδικήσεις που θα τα κάνουν νικηφόρα και πολιτικά επικίνδυνα. Αντίθετα εμμένει  συχνά σε λογικές τυφλής βίας, ιεραρχώντας τον αντικατασταλτικό αγώνα και απαξιώνοντας τον πολιτικό. Σε επίπεδο πρακτικής η γραμμική αντίληψη που έχει για την βία (οξυμμένες μορφές ανεξαρτήτου συγκυρίας-κατάστασης του κινήματος) καταλήγει στην αποθέωση, αλλά ταυτόχρονα στη δυσφήμιση, την απομόνωση και τον ευτελισμό των μορφών αντίδρασης  του κόσμου του αγώνα.

Σε αυτή λοιπόν τη φάση ψήφος στην ΕΑΑΚ αποτελεί την πιο έμπρακτη και σκληρή καταδίκη της κυβέρνησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ,των παρατάξεων τους ΔΑΠ και ΠΑΣΠ και της πολιτικής που καθημερινά δολοφονεί τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας. Για εμάς οι φοιτητικές εκλογές δεν πρέπει να είναι ένα πανυγηράκι των παρατάξεων. Επιδιώκουμε να είναι μια πολιτική διαδικασία στην οποία θα πάρει σάρκα και οστά αυτή η νέα ριζοσπαστικοποίηση που γεννήθηκε μέσα από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος αλλά και του Δεκέμβρη. Στήριξη της ΕΑΑΚ είναι στήριξη  στους αγώνες της επόμενης μέρας ,για ένα ριζοσπαστικό ,ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα που θα μπορεί να είναι και νικηφόρο. Για την ενδυνάμωση του αγώνα διαρκείας ως μοναδική απάντηση στο νόμο πλαίσιο, τον Πρότυπο Εσωτερικό Κανονισμό, την αναγνώριση των ΚΕΣ, την  αξιολόγηση, στη λειτουργία του πανεπιστημίου με επιχειρηματικά-ιδιωτικονομοικά κριτήρια. Για  μαχητικό  αγώνα που θα μπορεί να αναπτύσσεται  μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και να αποκτά εκείνο το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά που το καθιστούν πολιτικά επικίνδυνο. Ψήφος στην ΕΑΑΚ  για να ενισχυθεί η ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική αριστερά στις μεγάλες κοινωνικές μάχες που έρχονται. Εκείνη η αριστερά που βλέπει ότι η διέξοδος βρίσκεται μέσα από την πάλη των εργαζομένων και της νεολαίας, μέσα από τα μαζικά κοινωνικά κινήματα για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και της πολιτικής που σήμερα προωθούν η ΝΔ ,το ΠΑΣΟΚ και η ΕΕ. Που θα συγκρούεται με το σύνολο της κυρίαρχης πολιτικής και τον αστικό συνασπισμό εξουσίας και δεν θα τρέφει αυταπάτες για μια καλύτερη διαχείριση του σημερινού βάρβαρου συστήματος εκμετάλλευσης, αλλά θα μάχεται για την ανατροπή του. Που θα προτάσσει το να πέσει  η κυβέρνηση και κάθε επίδοξος  διαχειριστής  της ίδιας πολιτικής, και  θα απαιτεί να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο και όχι οι εργαζόμενοι και η νεολαία. Μια αριστερά  που δεν θα μένει μόνο στην αναγκαιότητα αλλά θα μπορεί να καλλιεργεί  τη δυνατότητα και να ανοίγει και τους δρόμους για τις επαναστάσεις  της νέας εποχής…

ΣΤΙΣ 13 ΜΑΗ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΜΗΝΥΜΑ ΑΓΧΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ – ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

SMASS MEDIA

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση

8σέλιδο Ε.Α.Α.Κ. 2009

Διαβάστε στον παρακάτω σύνδεσμο το κείμενο κατάληξης του Πανελλαδικού διημέρου της ΕΑΑΚ, 10-11 Απρίλη 2009.

Στη σκιά της κρίσης και στο ρήγμα του Δεκέμβρη αναζητούμε την αντικαπιταλιστική προοπτική

Μία νέα Πρωτομαγιά είναι αναγκαία

1η Μαΐου 1886: Ημέρα μνήμης από την εξέγερση των εργατών του Σικάγο για το 8ωρό. Βρίσκουν το θάνατο δεκάδες εργάτες…
Μάης του 1936: Μήνας εξέγερσης των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη. Βρίσκουν το θάνατο πάνω από 10 εργάτες.
23 Δεκέμβρη 2008: Δολοφονική επίθεση με βιτριόλι δέχεται η μετανάστρια από τη Βουλγαρία, συνδικαλίστρια και αγωνίστρια Κ. Κούνεβα από την εργοδοσία. Στο μεταξύ μόλις έχει προηγηθεί η νεολαιίστικη εξέγερση της νεολαίας, ο Δεκέμβρης…

Η 1η Μάη δεν έχασε ποτέ το νόημά της…

…για τα σύγχρονα δικαιώματα και τις κοινωνικές ανάγκες.

123 χρόνια έχουν περάσει από τη ματωμένη 1η Μαΐου 1886 του εργατικού ξεσηκωμού στο Σικάγο και το νόημα της, όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να το σβήσουν αλλά αναβαπτίζεται στους νέους κοινωνικούς αγώνες που ξεσπούν σε κάθε γωνιά του κόσμου. Από την πρώτη στιγμή το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του προσπαθούσαν αρχικά να τσακίσουν την Πρωτομαγιά με το ξύλο ή ακόμα και με τις σφαίρες. Στη συνέχεια προσπάθησαν να την ”εξαγοράσουν” μετατρέποντάς τη σε επίσημη αργία και σε γιορτή των λουλουδιών, για να μετεξελιχθεί σε νεκρώσιμη ακολουθία της ταξικής πάλης με ψάλτη τον υποταγμένο-αστικοποιημένο συνδικαλισμό!

Ειδικά η φετινή πρωτομαγιά, ως η πρώτη μετά το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης, δείχνει πως ο αγώνας ενάντια σε ένα σύστημα εκμετάλλευσης, καταστροφής, αλλοτρίωσης, φτώχειας και πολέμων είναι πιο αναγκαίος και επίκαιρος από ποτέ. Παράλληλα είναι και η πρώτη Πρωτομαγιά μετά τον ελληνικό Δεκέμβρη, το τρανταχτό παράδειγμα ότι οι κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις έχουν βγει από καιρό από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και αποτελούν υπαρκτή δυνατότητα της εποχής μας.

Σε αυτό το φόντο της κρίσης που γεννά την ολομέτωπη επίθεση σε παιδεία-εργασία-δημοκρατικά δικαιώματα, η φετινή Πρωτομαγιά πρέπει να αποτελέσει κόμβο αναγέννησης του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος με κεντρικό σύνθημα και αίτημα ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ! Παράλληλα, οι εργατικές διεκδικήσεις κόντρα στο νέο εργασιακό μεσαίωνα δεν μπορούν να μην συνοδεύονται από αποφασιστική καταδίκη της κυβέρνησης της ΝΔ και της σύμπραξης του ΠΑΣΟΚ, ως τους δύο αποφασιστικούς πυλώνες για την προώθηση της αστικής επίθεσης σε παιδεία και εργασία. Από την πάλη του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος δεν μπορεί να ξεφεύγει ούτε η ΕΕ που για πρώτη φορά μέσα στον κυκεώνα της κρίσης, γίνεται τόσο ξεκάθαρος ο ρόλος που έχει στη λεηλασία και την καταπάτηση των εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.

Ο αγώνας για το πολιτικό περιεχόμενο και την κατεύθυνση του εορτασμού της Πρωτομαγιάς προφανώς και δεν μπορεί να περνά από το χρεοκοπημένο και αστικοποιημένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Σε συνέχεια με την προηγούμενη επαίσχυντη στάση τους απέναντι στους εργαζόμενους (κατάργηση πορείας στις 10/12 μέσα στη φλόγα της εξέγερσης του Δεκέμβρη και πρόσφατη υπογραφή των 9 σημείων με το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων για την υπέρβαση της κρίσης), οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δεν διστάζουν να καταργήσουν και την πορεία-μνημόσυνο που έκαναν κάθε χρόνο από την Πατησίων και να καλούν σε συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος μέσω του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο τις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς. Αντίστοιχα, η λογική του ΠΑΜΕ που κινηματικά ταυτίζεται πλήρως με τα ραντεβού της ΓΣΕΕ και απομονώνεται από οτιδήποτε μπορεί να ξεφεύγει από το σχεδιασμό του ΚΚΕ, καταδικάζοντάς το παράλληλα, δεν μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική ελπιδοφόρα πρόταση για το εργατικό κίνημα.

Αυτό που έχει ανάγκη η εποχή μας είναι μία Πρωτομαγιά της μαχητικής εργατικής αντιπολίτευσης των δρόμων και όχι των διαδρόμων, των κατακτήσεων και όχι των παραχωρήσεων, της ρήξης και όχι της συναίνεσης!! Το δρόμο για την ταξική ανασυγκρότηση και αναγέννηση του εργατικού κινήματος τον δείχνει ο ανεξάρτητος συντονισμός δεκάδων πρωτοβάθμιων σωματείων για την Κωνσταντίνα Κούνεβα και ενάντια στο δουλεμπόριο, καθώς και ενάντια στις απολύσεις. Μαζί με αυτούς και το φοιτητικό κίνημα όχι ως απλός συμπαραστάτης, αλλά ως ενεργό κομμάτι του κινήματος, αφού η νεολαία είναι αυτή που καλείται να γίνει το πειραματόζωο των νέων σχέσεων εργασίας που προτείνει από τη μεριά του το κεφάλαιο για το ξεπέρασμα της κρίσης! Η νεολαία όμως δε θα συναινέσει σε αυτό. Αυτό άλλωστε το φώναξε τρανταχτά και το Δεκέμβρη. Ούτε σιωπής ούτε υποταγής, να γίνουμε η γενιά της Ανατροπής!

Κάτω τα χέρια από τη νεολαία

Ανεξάρτητη ταξική Πρωτομαγιά την Παρασκευή 1η Μάη με προσυγκέντρωση στις 11:00 στο Μουσείο

Οι επιθέσεις στο άσυλο θα ανατραπούν απ’ το φοιτητικό κίνημα

Τη Δευτέρα 27/04 το απόγευμα μετά από ποδοσφαιρικό αγώνα στο γήπεδο της Καισαριανής μεγάλη αστυνομική δύναμη προφασιζόμενη τα επεισόδια που ξεκίνησαν έξω από το γήπεδο κυνήγησε και ανάγκασε ομάδα φιλάθλων να μπει στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης. Οι αστυνομικές δυνάμεις (μια κλούβα ΜΑΤ και πολυπληθής τμήμα από την νεοσύστατη ομάδα Δέλτα που εμφανίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη) όχι μόνο δεν σταμάτησαν την καταδίωξη έξω από το χώρο του πανεπιστημίου αλλά παραβίασαν το λαϊκό κεκτημένο του ασύλου, κάνοντας μάλιστα «έφοδο» έως τη σχολή του Μαθηματικού.

Οι δυνάμεις καταστολής κάνοντας μια πρωτοφανή επίδειξη «τσαμπουκά» και «αποφασιστικότητας» κατέλυσαν το άσυλο με επαίσχυντο τρόπο παραμένοντας στο χώρο της πανεπιστημιούπολης για ώρα. Είναι έκδηλο ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα μεμονωμένο, τυχαίο περιστατικό. Το θράσος των κατασταλτικών δυνάμεων, η προκλητική παρουσία τους μέσα στο χώρο της πανεπιστημιούπολης, αποτελεί τη συνέχεια της αντιδημοκρατικής, τρομοκρατικής επιχείρησης που έχει εξαπολύσει η αυταρχική κυβέρνηση της ΝΔ τόσο στο άσυλο, ως εφαλτήριο κινητοποιήσεων και αγώνων, όσο και συνολικά στο μέτωπο της καταστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση, ευθυγραμμισμένη με τις προσταγές της Ε.Ε., επαναβαφτίζει την έννοια της δημοκρατίας, σαρώνοντας κάθε δημοκρατική ελευθερία, κάθε υπόνοια δικαιώματος. Οι μαζικές συλλήψεις μαθητών και φοιτητών τον Δεκέμβρη, η δολοφονική επίθεση στην συνδικαλίστρια Κ.Κούνεβα, οι δίκες μαθητών στη Λάρισα με τον τρομονόμο, οι χαφιεδοκάμερες και οι δυνάμεις «κατοχής» που κατακλύζουν το κέντρο της Αθήνας και οι φασιστικές επιθέσεις σε πάρκα και στέκια αποτελούν χαρακτηριστικά στιγμιότυπα του νέου δόγματος «δημοκρατίας» που προκρίνει ο αστικός συνασπισμός εξουσίας.

Επιπρόσθετα σε αυτά έρχονται και τα νέα μέτρα ποινικοποίησης της «κουκούλας» και περιστολής των διαδηλώσεων τα οποία δρομολογούνται με το νέο νομοσχέδιο Δένδια. Σε αυτές τις συνθήκες άκρατου ολοκληρωτισμού, έξω από το στόχαστρο της κυρίαρχης πολιτικής δεν θα μπορούσε να μείνει η εστία συσπείρωσης και έκφρασης όλων των ανησυχιών, των αποφάσεων και των δράσεων του λαϊκού κινήματος, το πανεπιστημιακό άσυλο. Μετά την νεολαιίστικη έκρηξη του Δεκέμβρη, η κυβέρνηση της ΝΔ και η συμπολίτευση του ΠΑΣΟΚ – με την αρωγή των κατασταλτικών μηχανισμών και των ΜΜΕ – έθεσαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο κατασυκοφάντησης και σπίλωσης του ασύλου με απώτερο σκοπό την κατάλυση του. Τους τρομοκρατεί ένα άσυλο που ξεφεύγει από τα στενά όρια του ακαδημαϊκού χαρακτήρα όπως το θέλει ο αντιδραστικός νόμος πλαίσιο. Φοβούνται ένα άσυλο εφαλτήριο κοινωνικών αγώνων, ένα άσυλο στο οποίο η νεολαία και οι εργαζόμενοι θα δρουν και θα εκφράζονται ανατρεπτικά. Για αυτό προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους έξω από τους πανεπιστημιακούς χώρους (όπως συμβαίνει συχνά και με στο χώρο της Πανεπιστημιούπολης και της Πολυτεχνειούπολης, χαρακτηριστικό είναι άλλωστε το εν λόγω περιστατικό).

Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος απέναντι σε αυτές τις μεθοδευμένες κινήσεις σπίλωσης και κατάλυσης του ασύλου πρέπει να είναι άμεση, μαζική και αμείλικτη! Μαζί με κοινωνικούς φορείς, εργαζομένους και σωματεία οι Φοιτητικοί Σύλλογοι πρέπει να υπερασπιστούν μάχιμα το αιματοβαμμένο λαϊκό άσυλο, να καταδικάσουν σύσσωμοι την παρουσία των δυνάμεων καταστολής εντός του πανεπιστήμιου, να απαιτήσουν την διασφάλιση του ακεραίου του θεσμού του ασύλου εφεξής. Να αποκρούσουν την κατασταλτική εκστρατεία των δυνάμεων της κυρίαρχης πολιτικής σε όλα τα μέτωπα, να βάλουν φραγμό στην κατάλυση των δημοκρατικών τους ελευθεριών. Οι τρομοκρατικές ενέργειες της κυβέρνησης και των βοηθών της δεν θα μας φοβίζουν. Μας εξοργίζουν!

• ΕΞΩ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ, ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ. ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΑ
• ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΝΑ ΠΑΡΘΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΔΕΝΔΙΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ
• ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ!

Δε θα συναινέσουμε στην καταδίκη μας

Δεκέμβρης. Κρίση. Απολύσεις. Εργασία-λάστιχο. Παράλυτο Ε.Σ.Υ. Διάλυση επαγγελματικών δικαιωμάτων, αμισθί εργασία. Καταστολή. Επίθεση κατά του ασύλου. Εφαρμογή νόμου-πλαίσιο, κομμένα συγγράμματα, αξιολόγηση από managers. Ποινικοποίηση της κουκούλας. Ανάκαμψη του ρατσισμού. Η εργοδοσία προσπαθεί να δολοφονήσει μια μετανάστρια-εργάτρια-μητέρα. Ο αστικός συνασπισμός σιγοντάρει. Ο επίσημος συνδικαλισμός σηκώνει τα χέρια και ενθαρρύνει.

Με την προσπάθεια του κεφαλαίου να ξεπεράσει την κρίση του ξεκινάει και η αντιλαϊκή-αντεργατική λαίλαπα. Χιλιάδες απολύσεις «επειδή μειώθηκαν τα κέρδη των ιδιοκτητών», ενώ οι εκπρόσωποι των βιομηχάνων προτείνουν μείωση των ωρών εργασίας με αντίστοιχη μείωση μισθών και την ανεργία φυσικά να καλπάζει.

Μπροστά σε όλα αυτά όλοι εμείς, τα αγωνιζόμενα κομμάτια της νεολαίας, δίπλα στους εργαζομένους, πρέπει να αντιπαλέψουμε την επίθεση κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ που υποτάσσονται στις επιταγές της ΕΕ, στις επιταγές του κεφαλαίου. Πρώτο βήμα η συμμετοχή όλων μας στην πανεργατική απεργία στις 2 του Απρίλη, μια απεργία που πρέπει να αποκτήσει διαφορετικό χαρακτήρα από αυτόν του στείρου οικονομικού αγώνα που έχει μόνο άμεσα αιτήματα και να αποκτήσει χαρακτήρα συνολικής ανατροπής των μεταρρυθμίσεων σε παιδεία και εργασία και προστασίας των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων.

Είναι ανάγκη να ξαναβγούμε στο δρόμο όλοι αυτοί που το Δεκέμβρη αμφισβητήσαμε την κυρίαρχη πολιτική και προτάξαμε τους αγώνες μας, γιατί τώρα, στο έδαφος της κρίσης του οικονομικού οικοδομήματος, δε μας αρμόζει να δεχτούμε την τιμωρία μας από το κεφάλαιο και την εργοδοσία προκειμένου να σωθούν όλοι αυτοί που εκμεταλλεύονται την εργασία και την ίδια μας τη ζωή.

Στο δρόμο των αγώνων του ελληνικού Δεκέμβρη, του ιταλικού πανεκπαιδευτικού κινήματος, των γαλλικών απεργιών και του παγκοσμίου κινήματος ενάντια στον πόλεμο στην Παλαιστίνη, τα 60 χρόνια ΝΑΤΟ και τον ιμπεριαλισμό εν γένει καλούμε σε

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 2/4, 11:00, ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Πατησίων)

Καταγγελία για την επίθεση σε αγωνιστή της ΕΑΑΚ από φασίστες στο Ρέθυμνο

Στις 29/3 το βράδυ, στην πόλη του Ρεθύμνου, αγωνιστής της ΕΑΑΚ δέχτηκε δολοφονική επίθεση από μέλη του παρακλαδιού της Χρυσής Αυγής, την Οργάνωση Εθνικιστών Ρεθύμνου (ΟΕΡ). Η επίθεση πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες, την στιγμή που ο Γιώργος Μωραΐτης, συνδικαλιστής του συλλόγου φοιτητών Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης γυρνούσε από την δουλειά του. Η επίθεση ήταν απρόκλητη, πισώπλατη και με βαθύτατα πολιτικά κίνητρα. Δεν είναι τυχαίο ότι συμβαίνει στα πλαίσια μιας γενικότερης κοινωνικής όξυνσης, λίγο πριν την πανεργατική απεργία στις 2/4 και μετά τα συνθήματα φασιστικού περιεχομένου που είχαν γραφτεί στους τοίχους αίθουσας, ενάντια στον αγωνιστή του ΕΑΜ Μανώλη Γλέζο, πριν την εκδήλωση στην οποία ήταν κεντρικός ομιλητής, από την ίδια ομάδα.
Τον τελευταίο καιρό οι μηχανισμοί του παρακράτους έχουν εντείνει την δράση τους και κάνουν εμφανή την παρουσία τους είτε ξεκάθαρα στο πλάι των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, είτε κάτω από το πρόσχημα των «αγανακτισμένων πολιτών», προπηλακίζοντας διαδηλωτές υπό την ανοχή της αστυνομίας (Πάτρα, Κομοτηνή). Το παρακράτος δεν έχει κομματική απόχρωση. Είναι δομικό στοιχείο του αστικού κράτους και αποτελεί την χρυσή του εφεδρεία. Η περικοπή των δημοκρατικών δικαιωμάτων στις οποίες προχώρησαν και προχωρούν οι κυβερνήσεις των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εντάσσεται στα γενικότερα πλαίσια αυταρχικοποίησης και ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων ούτως ώστε να προχωρήσει απρόσκοπτα η αντεργατική επίθεση της Ε.Ε. και των εγχώριων αντιπροσώπων της.
Καλούμε όλους τους φοιτητές, όλους τους εργαζόμενους να απαντήσουν με τους μαζικούς τους αγώνες στην δράση τέτοιων περιθωριακών ομάδων και καλούμε την κοινωνία να βάλει τέρμα σ’ αυτό το κλίμα βίας που καλλιεργείται στην πόλη το οποίο μας γυρνά πολλά χρόνια πίσω.

H ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ!
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ!

Περί ασύλου ο λόγος…

Τα τελευταία χρόνια με τα μεγαλειώδη εκπαιδευτικά και εργασιακά κινήματα και την νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη ήρθε στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής η δυναμική των αγώνων αυτών που όντας ανατρεπτικοί στο περιεχόμενο και τη μορφή μπορούν και δημιουργούν ρωγμές στα καλογυαλισμένα σχέδια αναδιάρθρωσης. Απάντηση του αστικού συνασπισμού εξουσίας δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την ωμή καταστολή, αφενός, και το χτύπημα σε όλα τα κεκτημένα των «από κάτω» που τους επιτρέπουν να αρθρώνουν αντιστάσεις και να εξελίσσουν την πάλη τους αφετέρου. Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η εκστρατεία ενάντια στο άσυλο που σθεναρά προωθούν Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ αλλά και αρκετοί καλοθελητές των ΜΜΕ. Στην επίθεση αυτή εμείς δεν βλέπουμε παρά άλλη μια επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας και στην δυνατότητά να προβαίνει σε κινητοποιήσεις. Η «δημοκρατία της καταστολής» και περιστολής δικαιωμάτων και ελευθεριών δεν μπορούν να δέχονται την ύπαρξη του ασύλου.

Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν αποτελεί παραχώρηση καμίας κυβέρνησης ούτε απλό νομοθέτημα που διασφαλίζει την «ομαλή» ακαδημαϊκή λειτουργία. Αντίθετα είναι μία δημοκρατική κατάκτηση με πανκοινωνική σημασία που πάρθηκε μέσα από αιματηρούς αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων, όταν αυτοί βγαίνοντας στο δρόμο να διεκδικήσουν είχαν να αντιμετωπίσουν τις δυνάμεις καταστολής και την αστυνομική βαρβαρότητα καθώς και παρακρατικές και φασιστικές ομάδες (ΜΑΤ, χρυσή αυγή, ασφάλεια, τραμπούκους τη οννεδ). Οι κοινωνικοί αγώνες πάντα ήταν συνδεδεμένοι με τους πανεπιστημιακούς χώρους όπου το κίνημα είχε την δυνατότητα να βρει «ασφάλεια», να διεξάγει τις διαδικασίες συντονισμού του, να λειτουργήσει κέντρα αγώνα και αντιπληροφόρησης. Το άσυλο από την μεταπολίτευση και μετά αποτέλεσε την κοιτίδα γύρω από την οποία, τόσο χωροταξικά όσο και συμβολικά, αναπτύχθηκαν όλα τα πολιτικά ανατρεπτικά κινήματα, ένα πάντα προωθητικό στοιχείο στους αγώνες μας ένα σύμβολο ανεξαρτησίας του κινήματος από τους μηχανισμούς του κράτους. Από όλα αυτά δεν μοιάζει καθόλου περίεργο που η κατάργηση του βρίσκεται στην κορφή της αντιδραστικής ατζέντας όλα τα τελευταία χρόνια.

Στο άσυλο είναι που λαμβάνουν χώρα κάποιες από τις σπουδαιότερες διεργασίες του φοιτητικού κινήματος. Εκεί γίνονται οι συλλογικές διαδικασίες όπως οι Γενικές Συνελεύσεις και εκεί είναι που υλοποιούνται κατά ένα μέρος τους οι αποφάσεις όπως οι καταλήψεις οι μαζικές συλλογικές παραστάσεις διαμαρτυρίας σε όργανα συνδιοίκησης, η αναστολή των εκπαιδευτικών, ερευνητικών και επιχειρηματικών λειτουργιών των πανεπιστημίων. Μια ΓΣ δηλαδή που καταλήγει σε αγωνιστική απόφαση που μπορεί εν δυνάμει να θεωρηθεί παράνομη, απουσία του ασύλου, μπορεί να οδηγήσει σε επέμβαση της αστυνομίας! Είναι ξεκάθαρο δηλαδή πως το άσυλο είναι αυτό που διασφαλίζει την υιοθέτηση ριζοσπαστικών μορφών πάλης που αμφισβητούν έμπρακτα την πολιτική των διαφόρων κυβερνήσεων και πολύ πιθανόν να κινούνται στα όρια της αστικής νομιμότητας. Οι χώροι των πανεπιστημίων είναι αυτοί που επίσης αποτέλεσαν το καταφύγιο χιλιάδων διαδηλωτών όταν μετά τη λήξη πολλών πορειών βρέθηκαν εκεί κυνηγημένοι από της δυνάμεις καταστολής. Ειδικά σε περιόδους έντασης του κινήματος όταν και η καταστολή αναβαθμίζεται η διασφάλιση της δυνατότητας ασφαλούς κατάληξης της πορείας αποτελεί πρώτιστο μέλημα του κινήματος. Τέλος στο άσυλο είναι εκεί κάθε φορά διεξάγεται το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων (καθώς και συντονιστικά σωματείων και μαθητών) που αποτελεί ένα καίριο πολιτικό νεύρο του φοιτητικού κινήματος και το οποίο πολλές φορές συνεδρίαζε σε χώρο περικυκλωμένο από την αστυνομία και βομβαρδισμένο από δακρυγόνα. Δηλαδή το άσυλο αποτελεί καταλύτη πολιτικοποίησης και ριζοσπαστικοποίησης σε χώρους που ανθεί και ενσαρκώνεται η πολιτική διαπάλη, όπου πραγματικά υπάρχει ελευθερία ιδεών και προστατεύεται η κοινωνική έκφραση.

Τέλος δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στις «αστείες» αναφορές που προσπαθούν να φορτώσουν στο άσυλο διάφορες ποινικές ενέργειες (ναρκωτικά όπλα κτλ) ή άλλες πράξεις βίας, οι οποίες αφενός συμβαίνουν και σε πολλούς άλλους χώρους (και άρα η ταύτισή τους με το άσυλο είναι άτοπη) και αφετέρου δεν έχουν καμία σχέση με το πολιτικό νόημα του ασύλου που υπερασπιζόμαστε και πολλές φορές δε λειτουργούν ξεκάθαρα προβοκατόρικα.

Εν κατακλείδι η αναίρεση της δυνατότητας του ασύλου να λειτουργεί σαν εφαλτήριο αγώνων «διαπαιδαγωγεί» την πλειοψηφία των φοιτητών στην υποταγή και στην ένταξη τους τελικά τόσο στην κοινωνική πραγματικότητα όσο και στην παραγωγή με τους όρους που θέλει το κεφάλαιο. Αποκτά δε σε αυτή τη φάση ιδιαίτερη σημασία για το κεφάλαιο, το οποίο κατανοεί τη σύνδεσή του με τους αγώνες και το πολιτικό τους νεύρο, εντάσσοντάς την κατάργησή του σε ένα συνολικό σχέδιο σαρώματος των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Κατω τα χέρια από το άσυλο
το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό