Σχολιάστε

Περι ΕΜΜΕ ο Λόγος…

 

Και τελικά πέρασες στη Σχολή… 

Καλωσόρισες. Το παρόν φυλλάδιο δεν είναι απαραίτητο για τη συμπλήρωση των προσωπικών σου στοιχείων στην εγγραφή σου, δεν περιέχει χάρτη με τα cool στέκια της πόλης, δεν περιέχει συμβουλές για το πώς θα έρχεσαι στη σχολή. Εμείς δεν είμαστε εδώ για να σε ξεναγήσουμε στο κτίριο της σχολής ούτε για να σου δώσουμε cd με sos αλλά ούτε και για να σε γνωρίσουμε σε ντουζίνες ‘φίλων’ με πελώρια χαμόγελα που θα ικανοποιήσουν ψηφοθηρικούς σκοπούς.. Είμαστε εδώ γιατί θέλουμε να σε καλέσουμε στο δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα, στο δρόμο της πάλης για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας. Σε αυτό το δρόμο που δε μπορεί παρά να είναι συλλογικός, γιατί  τα ωραιότερα πράγματα φτιάχνονται από τους ανθρώπους που συνειδητοποιούν το κοινό τους συμφέρον, μακριά από τη βολή και τον ατομισμό. Γιατί η πλειοψηφία των φοιτητών, εμείς δηλαδή, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα αλλά και προκλήσεις.

Περί ΕΜΜΕ

Και αγαπητέ φοιτητή έκανες την τύχη σου και πέρασες στα ΕΜΜΕ, θεωρώντας πως απ’ αυτό το τμήμα θα βγεις ένας έτοιμος δημοσιογράφος, με όλα τα δικαιώματα και τις επιλογές που έχει αυτό το επάγγελμα. Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, γιατί παίρνοντας το πτυχίο σου και τελειώνοντας τη σχολή τα εργασιακά σου δικαιώματα είναι ανύπαρκτα. Δεν είσαι μέλος κάποιου σωματείου(για την  και ΕΣΗΕΑ και την ΕΣΠΗΤ χρειάζεσαι πολλά  χρόνια πιστοποιημένης, εργασίας οπότε δεν προβλέπεται να είσαι μέχρι να βρεις μια δουλειά που θα αναγνωρίζεσαι ως δημοσιογράφος. Η πρακτική άσκηση είτε μέσω ΕΣΠΑ, είτε όχι δεν συνυπολογίζεται ως εμπειρία στο δημοσιογραφικό χώρο, αλλά ως εμπειρία στην εκμετάλλευση που θα βιώσεις όταν δεχθείς να γίνεις ‘’πρακτικάριος’’, δουλεύοντας πολλές ώρες και χωρίς να πληρώνεσαι για τον κόπο σου. Κοινώς, εσύ θα τους προσφέρεις την εργασία σου αλλά εκείνοι την εκμετάλλευση και την κοροϊδία. Και δυστυχώς αυτή την κατάσταση δεν την συναντάς μόνο εσύ, που πέρασες στο πανεπιστήμιο του 2013, αλλά όλοι όσοι φοιτούν σε αυτήν τη σχολή. Λύση δεν έχει βρεθεί, παρά τις πιέσεις  και τις αντιδράσεις μας γύρω απ’ αυτό το ζήτημα.

Το αμέσως επόμενο ( πολλές φορές ίσως και το πρώτο) που αντικρίζεις σε αυτή τη σχολή είναι το κτιριακό ζήτημα . Το τμήμα αυτό δεν έχει δικό της κτίριο, ανήκει μεν στο Καποδιστριακό και αποτελεί ανεξάρτητο τμήμα του, αλλά δεν έχει μια μόνιμη ‘’στέγη’’. Μία σε στέλνουν στο Ριβολί, μία στην Ιπποκράτους και μία στην Καλαμιώτου, κάνοντας βόλτα όλη την Αθήνα και αρκετές φορές τρέχοντας απ’ το ένα κτίριο στο άλλο για να προλάβεις να παρακολουθήσεις το μάθημα. Το τμήμα λειτουργεί απ’ το 1990, δηλαδή εδώ και 23 χρόνια, και το πρόβλημα με το κτιριακό δεν έχει λυθεί. Κάθε χρόνο ακούμε πως απ’ του χρόνου θα έχουμε δικό μας κτίριο, μόνιμο, ωστόσο αυτό δεν έχει συμβεί. Δεν ξέρουμε ποια θα είναι η δικαιολογία φέτος, μιας και πέρσι ακριβώς την ίδια περίοδο στην υποδοχή των πρωτοετών η προεδρεία και οι καθηγητές του τμήματος είχαν δηλώσει πως τέλη Σεπτέμβρη του 2012 θα έχουμε μεταφερθεί στο Γρυπάρειο Μέγαρο.

 Και πέρα απ’ το γεγονός ότι είμαστε ‘’άστεγοι’’( από πλευράς κτιρίου) τόσα χρόνια, τώρα πια θα μείνουμε λειψοί και από συγγράμματα. Ήδη από πέρσι άρχισαν οι περικοπές στη διανομή των συγγραμμάτων. Παλαιότερα οι φοιτητές είχαν το δικαίωμα να κατέχουν τα απαραίτητα  συγγράμματα ,μετά πήγαμε στα δύο συγγράμματα μετά στο ένα και σε λίγο στο τίποτα. Θα είμαστε αναγκασμένοι δηλαδή να πληρώσουμε τα συγγράμματα που το ίδιο το δημόσιο πανεπιστήμιο στο όνομα της δημόσιας δωρεάν παιδείας, ήταν υποχρεωμένο να μας τα παρέχει. Υποτίθεται πως περάσαμε σε ένα πανεπιστήμιο που η προσφορά δωρεάν συγγραμμάτων ήταν δεδομένη. Και μετά την κατάργηση, τι έχει σειρά; Ίσως η επιβολή διδάκτρων ανά έτος. Και τότε να είσαι σίγουρος πως δεν θα φοιτάς σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά σε ένα ετοιμόρροπο ΙΕΚ που δεν θα γνωρίζεις αν θα είσαι σε θέση να  ολοκληρώσεις τις σπουδές σου.

Και αυτές οι προκλήσεις σήμερα είναι πιο μεγάλες παρά ποτέ. Σίγουρα θα έχεις καταλάβει ότι όλη η κοινωνία είναι σε μια πολύ άσχημη κατάσταση και ότι υπάρχει παντού αναβρασμός. Η προσφυγή της χώρας στο μνημόνιο με το ΔΝΤ και την ΕΕ έχει φέρει  το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού μπροστά σε ένα ζοφερό παρόν και ένα χωρίς ελπίδες μέλλον. Τον τελευταίο χρόνο οι μισθοί των εργαζομένων συρρικνώνονται συνεχώς,  πράγματα που ήταν δεδομένα δεκαετίες τώρα όπως η αξιοπρεπής σύνταξη και περίθαλψη, η δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία διαλύονται και παραδίδονται σε ιδιώτες με αποτέλεσμα να είναι προσβάσιμα  μόνο στους έχοντες. Αλλά σίγουρα αυτά θα τα έχεις αντιληφθεί και μόνο σου όταν οι γονείς σου  έδωσαν τόσα πολλά σε φροντιστήρια για να περάσεις στη σχολή, όταν ακόμα και τώρα που διαβάζεις αυτό το φυλλάδιο δεν είναι δεδομένο αν θα μπορέσεις να αντεπεξέλθεις οικονομικά στις σπουδές. Και όλα αυτά την στιγμή που η ανεργία, ειδικά στους νέους, ανεβαίνει κατακόρυφα και οι απόφοιτοι δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα εργαστούν σε αυτό που σπούδασαν ή θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν.   Είμαστε η γενιά των 400 ευρώ.

Εδώ και αρκετά χρόνια, σταδιακά και μεθοδευμένα, το δημόσιο πανεπιστήμιο διαλύεται, προκειμένου όπως φαίνεται πια, η ιδιωτικοποίησή του να γίνει πιο εύκολη. Οι κρατικοί προϋπολογισμοί ολοένα και μειώνονται, οι φοιτητές αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε για όλα τα αναγκαία (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, αναλώσιμα) ενώ τώρα ετοιμάζονται να μας βάλουν και δίδακτρα (τα αναφέρουν ως ένα «συμβολικό» ποσό της τάξης των… 600 ευρώ!) ή ακόμα και να μας διαγράψουν αν δεν έχουμε να τα πληρώσουμε! Από πέρυσι με πρόσχημα την οικονομική (και όχι μόνο) εξυγίανση, δεκάδες σχολές και τμήματα έκλεισαν ή συγχωνεύτηκαν με το περίφημο «Σχέδιο Αθηνά», πετώντας στο δρόμο χιλιάδες συναδέλφους μας ενώ προβλέπεται ότι νέα κλεισίματα θα γίνουν και φέτος με το «Σχέδιο Αθηνά 2». Τώρα, απαιτούν να αποψιλωθεί ο κορμός των ιδρυμάτων, οι εργαζόμενοι στις σχολές μας. Απαιτούν να απολυθεί το 60% των διοικητικών υπαλλήλων (από γραμματείες, βιβλιοθήκες, μουσεία, εργαστήρια, κλινικές και αλλού) και σταδιακά το 40% των μελών του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού. Είναι σαφές ότι υπό αυτές τις συνθήκες το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να επιτελέσει ούτε τις βασικές τουλειτουργίες. Γι’ αυτό και επιμένουμε στον ισχυρισμό μας πως το κλείσιμο του πανεπιστημίου είναι πρώτα και κύρια απόφαση της ίδιας της κυβέρνησης. 

Συγκεκριμένα τα ΕΜΜΕ έχουν συγχωνευτεί με το Οικονομικό και το Πολιτικό της Νομικής καθώς επίσης και με τις Τουρκικές και Ασιατικές σπουδές, γεγονός που μας γεννά αμφιβολίες σχετικά με τι είδους πτυχίο θα έχουμε στα χέρια μας.

 Δεν υπάρχει άλλος δρόμος 

Μας παρουσιάζουν την χειροτέρευση της ζωής μας ως το μόνο ρεαλιστικό σενάριο το οποίο θα πρέπει να δεχθούμε παθητικά. Ρεαλιστικό όμως δεν είναι να μάθουμε να επιβιώνουμε με 400 ευρώ για να πληρώσουμε μια κρίση που δεν είναι δική μας, αλλά να αγωνιστούμε για αυτά που μας ανήκουν, τα δικαιώματα  και τις ανάγκες μας. Υπάρχει και ένας άλλος, αλλά ο δρόμος, της αμφισβήτησης όσων επιβάλουν, ο δρόμος της ρήξης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, της άρνησης του χρέους και της διαγραφής του. Ο αγώνας για την ανατροπή των μνημονίου και των κυβερνήσεων που τα φέρνουν. Απέναντι στην χούντα αυτή μπορεί να προβάλει μια άλλη προοπτική, ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική. Κι αυτή βρίσκεται στους αγώνες και τα κινήματα που το προηγούμενο διάστημα  κατάφεραν να καταφέρουν να πετύχουν νίκες,  να εμπνεύσουν  και να δώσουν όραμα στην Ελλάδα και σε όλο το κόσμο.

Κομβικό ρόλο σε όλα αυτά έχουν παίξει οι μεγάλες απεργίες, τα κινήματα των πλατειών, οι καταλήψεις στα Πανεπιστήμια, τα σχολεία και σε χώρους δουλειάς, και ο πολύ πρόσφατος αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων ΕΚΠΑ και ΕΜΠ. Οι αγώνες σε αυτούς τους καιρούς και η συνέχισή και εξέλιξή τους ανοίγει μια άλλη προοπτική για την ελληνική κοινωνία. Ανοίγει τη δυνατότητα ο ίδιος ο λαός να καθορίζει τις εξελίξεις και το μέλλον του και όχι το υπηρετικό προσωπικό των τραπεζών.

Άποψή μας είναι ότι κανείς μονόδρομος δεν υπάρχει. Η απάντηση στα κοινωνικά προβλήματα θα έρθει από την ανάπτυξη των αγώνων που δόθηκαν. Έτσι κόντρα σε όσα μέχρι τώρα παρουσιάζονταν ως μονόδρομος η δικιά μας προοπτική βρίσκεται στην άρνηση του χρέους και της διαγραφής του, στη ρήξη με το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι από τη σκοπιά του μοναχικού δρόμου, αλλά ως κρίκο στον πανευρωπαϊκό αγώνα όλων των λαών για τη διάλυση αυτών των καταπιεστικών μηχανισμών. Κόντρα στη ψευδεπίγραφη δημοκρατία τους που μοιάζει πιο πολύ με χούντα, υπάρχει η προοπτική μιας άλλης δημοκρατίας που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας και που θα μας θέλει όλους συμμέτοχους. Η «άμεση δημοκρατία» που έγινε σημείο αναφοράς για όλους τους αγωνιζόμενους, ήρθε να απαντήσει στον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό που διαλύει τις ζωές μας χωρίς καμία συναίνεση, ήρθε να απαντήσει στον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα που όποιος σηκώσει κεφάλι στον εργοδότη θα χάσει τη δουλεία του. Σήμερα τελικά δημοκρατία μπορεί να υπάρξει και να κατακτηθεί μόνο μέσα από τους αγώνες για την ανατροπή της συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου.

Λίγα λόγια για τον αγώνα των διοικητικών

Οι διοικητικοί του ΕΚΠΑ παρά τις δυσκολίες κράτησαν το κεφάλι ψηλά και συνέχισαν τον αγώνα τους για 15 εβδομάδες κάνοντας στην άκρη την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, οργανώνοντας των αγώνα τους μέσα από τις διαδικασίες μαζικών γενικών συνελεύσεων και την απεργιακή επιτροπή. Σε αυτό το σημείο μπαίνουν και δύο πολύ κρίσιμα ερωτήματα. Πρώτον, τι ήταν αυτό που ώθησε τους εργαζόμενους σε έναν τόσο μεγάλο αγώνα; Νίκησε αυτός ο αγώνας; Και δεύτερον τι σημαίνουν για εμάς  και το πανεπιστήμιο οι απολύσεις των διοικητικών; Γιατί όλο αυτό το διάστημα οι φοιτητικοί σύλλογοι βρίσκονται δίπλα στους απεργούς και παλεύουν μαζί τους;

Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα είναι σημαντικό να δούμε ότι πλέον κάθε μάχη που δίνεται σε κάθε κλάδο είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα δεν είναι μια μάχη διότι απλώς χειροτερεύουν οι όροι διαβίωσης του εκάστοτε κλάδου που χτυπιέται από την βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης αλλά μία μάχη για την ίδια τη ζωή. Σε ένα σύστημα που καταρρέει δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από απολύσεις ανεργία και εξαθλίωση. Πρώτα και κύρια αυτό το καταλαβαίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και αυτό είναι που τους ώθησε να πάνε τόσο μακριά. Για να δούμε τι έχει καταφέρει αυτός ο αγώνας μέχρι τώρα αρκεί να δούμε το αδιέξοδο στο οποίο έφερε την κυβέρνηση και το υπουργείο αφού οδηγήθηκαν σε κινήσεις πανικού όπως το να παραπέμψουν τον πρύτανη σε πειθαρχικό ή και να καλέσουν σε ένα «διάλογο» τους απεργούς ένω δεν είχε να προτείνει κάτι ουσιαστικό και το μόνο που κατάφερε είναι να δείξει το δικό του αδιέξοδο. Ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ και των φοιτητών πήρε χαρακτηριστικά που αποτελούν τομή για το εργατικό και φοιτητικό κίνημα που συνδέθηκαν στην πράξη. Η λειτουργία της απεργιακής επιτροπής σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που προσπάθησε επανειλημμένως να μπλοκάρει τον αγώνα, η διάρκεια και το μέγεθος του αγώνα καθώς και τα αυστηρά πολιτικά που πήρε ταρακούνησε για άλλη μια φορά τα κοντά ποδάρια αυτής της κυβέρνησης
Όσον αφορά τώρα το δεύτερο ερώτημα. Μετά το κούρεμα των αποθεματικών του ΕΚΠΑ κατά 75% και τη σταδιακή αλλά σταθερή περικοπή παροχών όπως σίτιση και στέγαση έρχεται ένα από τα μεγαλύτερα χτυπήματα που έχει δεχθεί το πανεπιστήμιο τα τελευταία χρόνια, οι απολύσεις του διοικητικού προσωπικού. Πέρα από τις προφανείς συνέπειες που έχει κάτι τέτοιο στην άμεση λειτουργία του πανεπιστημίου πρέπει να δούμε και με ποιο τρόπο και τι όρους θα συνεχίσει να λειτουργεί το πανεπιστήμιο εάν τελικά τα καταφέρει. Τις ελλείψεις σε προσωπικό θα έρθουν να τις αναλάβουν εργολάβοι με εργαζόμενους που θα πληρώνονται με μισθούς πείνας και ατομικές συμβάσεις εργασίας. Θα δούμε κανονικά επιχειρήσεις να γίνονται χορηγοί του πανεπιστημίου καθώς από κάπου θα πρέπει να βρεθούν τα χρήματα για την λειτουργία του ιδρύματος. Αυτές φυσικά θα επιβάλλουν το δικό τους νόμο στις σχολές με απόλυτα ελεγχόμενα προγράμματα σπουδών, ερευνητικά προγράμματα κλπ. Το έργο δεν τελειώνει εδώ όμως. Υπάρχει ήδη σχεδιασμός από την μεριά της κυβέρνησης για περαιτέρω λουκέτα στις σχολές με το «Αθηνά 2» και τον εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας των ιδρυμάτων και ενοποίηση γνωστικών αντικειμένων, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες μερίδες του κεφαλαίου
Αυτό για τα ΕΜΜΕ σημαίνει ή κατάργηση του τμήματος ή συγχώνευση με το αντίστοιχο τμήμα της Παντείου
 
Η απάντηση λοιπόν που πρέπει να δώσουμε δεν είναι να μείνουμε άπραγοι, να σκύψουμε το κεφάλι και να στραφούμε στον ατομικό δρόμο διαιωνίζοντας τη λογική το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Αντίθετα χρειάζεται να αγωνιστούμε, να συσπειρωθούμε με τους εργαζόμενους για την προάσπιση του δημοσίου πανεπιστημίου και την κατάκτηση του μέλλοντος που θέλουμε! Να οργανώσουμε την πάλη μας ενάντια στο σύστημα που προάγει τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση και να ανοίξουμε το μόνο δρόμο εξόδου από αυτό, τον δρόμο της ανατροπής του και της οργάνωσης της ζωής μας όπως εμείς θέλουμε και ονειρευόμαστε! Τα όνειρα μας εφιάλτες τους!

Αντί επιλόγου, ποιοι είμαστε…

Όμως ξεχάσαμε να συστηθούμε..Είμαστε ηΕνιαία Ανεξάρτητη  Αριστερή Κίνηση ή απλώς ΕΑΑΚ

Η ΕΑΑΚ είναι γέννημα και παράλληλα τροφοδότης των μαζικών και δυναμικών φοιτητικών αγώνων της δεκαετίας του 90.Των αγώνων ενάντια στους νόμους Κοντογιαννόπουλου το 90-91, Σουφλιά το 93, Γ.Παπανδρέου το 95, Αρσένη το 97-99, Ευθυμίου το 2001 και Γιαννάκου το 2007. Πρεσβεύει την ανάγκη για   μια Άλλη Αριστερά, ενωτική, ανεξάρτητη, αμεσοδημοκρατική

Είμαστε:

Ενιαία: Γιατί υπάρχουμε στις περισσότερες σχολές, και οργανωνόμαστε αμεσοδημοκρατικά με διαδικασίες τοπικές και πανελλαδικές(περισσότερα στο σχήμα της γειτονίας σου…)

Ανεξάρτητη:Από το κράτος και τα κόμματά του. Από την κυρίαρχη πολιτική, τις επιχειρήσεις και τους καθηγητές.Και  Αντικαπιταλιστική: Θέλουμε να είμαστε μια αριστερή κίνηση που θα παλεύει για την ανατροπή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων,στο πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία .παλεύοντας παράλληλα για τη βελτίωση των όρων που σπουδάζουμε και θα δουλέψουμε αύριο. Θέλουμε μια αριστερά αντικυβερνητική, ενάντια στην ΕΕ,που θα αμφισβητεί πτυχές του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος παλεύοντας για το κοινωνικά αναγκαίο και όχι για το καπιταλιστικά εφικτό, για όσα δηλαδή έχουμε ανάγκη. Μια αριστερά που απορρίπτει το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης της κοινωνικής πλειοψηφίας  από την κυρίαρχη πολιτική μπλε ή πράσινης απόχρωσης.

Αριστερή: Γιατί βλέπουμε γύρω μας ένα κόσμο που δεν ταιριάζει στις ανάγκες μας ,που καταστρέφει τα όνειρά μας. Γιατί βιώνουμε την καταπίεση σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Γιατί παλεύουμε για την απελευθέρωση και βλέπουμε την ανατροπή ως την μόνη ρεαλιστική λύση. Γιατί αρνούμαστε τον ατομικό δρόμο και παλεύουμε να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: