Σχολιάστε

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για σχέδιο Αθηνά

Λουκέτο να μπει σε υπουργείο-κυβέρνηση-τρόικα!
Πέμπτη 31/12 ο υπουργός «παιδείας» κ. Αρβανιτόπουλος σε συνέντευξη τύπου, έκανε μια πρώτη παρουσίαση του μεγαλεπήβολου σχεδίου «Αθηνά» για την «χωροταξική αναδιάρθρωση» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δίνοντας περιθώριο 45 ημερών μέχρι να εφαρμοστεί ο πρώτος γύρος των αλλαγών. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. Αρβανιτόπουλος ανακοινώνει στους τελειόφοιτους μαθητές, λίγες μόλις μέρες πριν την κατάθεση των μηχανογραφικών, ότι οι θυσίες αυτών και των γονιών τους θα πάνε στο βρόντο, αφού, με το έτσι θέλω, κλείνει σχολές και τμήματα της επαρχίας αλλά και της Αθήνας, μειώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τον αριθμό των εισακτέων (ενδεικτικά μόνο από τα ΤΕΙ μειώνει 7.000 θέσεις).
Σύμφωνα με το σχέδιο που παρουσιάστηκε τα 40 υπάρχοντα ιδρύματα (26 ΑΕΙ και 14 ΤΕΙ) γίνονται 32 (20 ΑΕΙ και 12 ΤΕΙ) ενώ από τις υπάρχουσες 85 σχολές και 533 τμήματα μένουν 386 τμήματα! Το μεγαλύτερο χτύπημα το δέχονται οι σχολές τον ανθρωπιστικών επιστημών(μειώνονται κατά 10% οι θέσεις). Απ’ ό,τι φαίνεται, για το Υπουργείο «παιδείας», οι κοινωνικές επιστήμες είναι άχρηστες μιας και δεν προσφέρουν κάποιο άμεσο κέρδος στις επιχειρήσεις και στην «ανάπτυξη» της οικονομίας… Χέρι χέρι με τις θεωρητικές σχολές πάνε τα ΤΕΙ. Εκεί, περίπου 80 τμήματα σβήνουν από το χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, άλλα συγχωνεύονται και άλλα αλλάζουν πόλη. Αλλά και τα Πανεπιστήμια Στερεάς Ελλάδας, Δυτικής Ελλάδας και Δυτικής Μακεδονίας βάζουν λουκέτο. Τέλος, 5 από τα 7 μεγάλα ΑΕΙ της Αττικής (Οικονομικό, Γεωπονικό, Πανεπιστήμιο Πειραιά, Πάντειο και Χαροκόπειο) καθώς και τα ΤΕΙ Αθήνας και Πειραιά αποκτούν κοινή διοίκηση, μέχρι να συγχωνευτούν και αυτά ή να βάλουν λουκέτο. Αυτός είναι ο περίφημος εξορθολογισμός! Υπερσυγκεντρωτικές διοικήσεις μιας χούφτας ανθρώπων να καταστρέφουν τις ζωές χιλιάδων. Κονκλάβια των πιο σκληρών επιχειρηματικών συμφερόντων, διοικητές τραπεζών και μεγαλοεπιχειρηματίες να κόβουν και να ράβουν κατά το δοκούν το δημόσιο Πανεπιστήμιο!
Το σχέδιο «Αθηνά» όντως επιφέρει σαρωτικές αλλαγές στο χάρτη των πανεπιστημίων. Αντίθετα όμως με τις ύποπτα έντονες και συχνές εξαγγελίες για απλώς «χωροταξικές αλλαγές», η ουσία του σχεδίου έγκειται στη επιβολή ολοένα και περισσότερων ταξικών διαστάσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση: χαρακτηριστικό και φρικαλέο παράδειγμα, το γεγονός ότι χιλιάδες φοιτητές θα πρέπει λόγω των συγχωνεύσεων να μετακομίσουν, την ώρα που δυσκολεύονται να σπουδάσουν ακόμη και στον τόπο διαμονής τους! Την ώρα που το Υπουργείο συγχωνεύει τμήματα, μειώνει τους προϋπολογισμούς σε αυτά που παραμένουν (καθιστώντας αδύνατη τη λειτουργία όσων δεν βρουν εξωτερική χρηματοδότηση). Το σχέδιο «Αθηνά» μιλάει για ενοποίηση γνωστικών αντικειμένων και «ισχυρά πτυχία», όταν λίγο καιρό πριν, η ίδια κυβέρνηση έχει διαλύσει τις συλλογικές συμβάσεις και κάθε επαγγελματικό και εργασιακό δικαίωμα και έχει δεδηλωμένο στόχο να διασπάσει τα πτυχία.
Όταν η πλειοψηφία των παιδιών των λαϊκών οικογενειών που σπουδάζουν στα ΤΕΙ πετιέται στο δρόμο ή στην τεχνική εκπαίδευση-κατάρτιση, όταν τα περιφερειακά ΑΕΙ που ερημώνουν γιατί οι συμφοιτητές μας που δεν μπορούν να σπουδάσουν μακριά απ τον τόπο τους (γιατί δεν έχουν τα λεφτά για τα νοίκια και τη σίτιση που εσείς τους κόψατε) βάζουν λουκέτο, είμαστε σίγουροι για τις προθέσεις σας κύριοι του Υπουργείου Παιδείας! Και αν τα βάλουμε όλα κάτω, τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το «εθνικό σχέδιο δράσης για την απασχόληση των νέων», το σχέδιο «Αθηνά» και τα διάφορα δόγματα τύπου «νόμος και τάξη» που προωθείτε μαζί με την υπόλοιπη κυβέρνηση μπορούμε να μαντέψουμε και ποια θα είναι τα επόμενα βήματά σας. Ένα πανεπιστήμιο έρμαιο στις ανάγκες της αγοράς. Με προγράμματα σπουδών πιστά εναρμονισμένα με ό, τι χρειάζεται για την ανάπτυξη των τραπεζών, του ΣΕΒ και της ΕΕ, απ’ όπου τα πτυχία δεν θα είναι παρά κουρελόχαρτα στα συρτάρια του ΟΑΕΔ. Οι «θύλακες αριστείας» που ονειρεύονται καμιά σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Η κλιμακούμενη χρηματοδότηση, εξαρτάται μόνο από την υποταγή των ιδρυμάτων στις ανάγκες των επιχειρήσεων και την πειθάρχηση των φοιτητών στο μέλλον εξαθλίωσης που τους ετοιμάζεται.
«Κύριε» Αρβανιτόπουλε και «κύριοι» της κυβέρνησης, αν θέλετε οπωσδήποτε να βάλετε λουκέτα, βάλτε τα στα υπουργεία σας και στην κυβέρνηση! Να είστε σίγουροι ότι η νεολαία δεν θα βοηθήσει ούτε λίγο στην εφαρμογή των σχεδίων σας. Δεν θα γίνουμε βουβές ουρές στους ΟΑΕΔ! Το φοιτητικό κίνημα μαζί με τους εργαζόμενους και καθηγητές θα βγουν ξανά στο δρόμο για να ανατρέψουν τα σχέδια σας να καταστρέψετε μια ολόκληρη γενιά και να παραδόσετε ένα διαλυμένο και πανεπιστήμιο στις βάρβαρες και αντιλαϊκές ανάγκες της αγοράς. Μαζί με όλη την νεολαία και τους εργαζόμενους θα απαιτήσει το δικαίωμα στις σπουδές, την δουλειά και ζωή με βάση τις δικές μας ανάγκες, ανατρέποντας την πολιτική που φέρνουν Κυβερνήσεις-ΕΕ-ΔΝΤ-Κεφάλαιο.

Σχολιάστε

Ολοι στη συναυλία αλληλεγγύης! Κυριακή 19.00 στο γήπεδο Σπόρτινγκ

Σχολιάστε

Οι αποκαλύψεις ενοχλούν… (πώς αυτοί που προστατεύουν τον κάθε Κασιδιάρη, χτυπάνε αλύπητα οποιον σηκωνει κεφάλι)

Το πρωί του Σαββάτου ήρθε στο φως της δημοσιότητας η περιβόητη λίστα Λαγκαρντ που είχε δοθεί αρχικά στον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και έπειτα στον Ε. Βενιζέλο. Τα δύο προαναφερθέντα πολιτικά πρόσωπα απέκρυψαν τη λίστα από τη δημοσιότητα καθώς δεν επιθυμούσαν να αποκαλυφθούν τα ονόματα εκείνων που αποφάσισαν να βγάλουν τα χρήματά τους στις τράπεζες της Ελβετίας, ώστε να γλιτώσουν τη φορολόγηση. Ο Κώστας Βαξεβάνης μέσα απ’ το περιοδικό του HOT DOC, δημοσίευσε την περίφημη λίστα. Αυτό που έπρεπε να κάνει αρχικά ο τέως υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, το έκανε ένας δημοσιογράφος, που η δουλειά του άλλωστε είναι να αποκαλύπτει την αλήθεια. Η αλήθεια βέβαια τον τελευταίο καιρό για τους δημοσιογράφους είναι άγνωστη λέξη, μιας και η άμεμπτη και αντικειμενική δημοσιογραφία έχει πάει πια περίπατο και τη θέση της έχει πάρει η ελεγχόμενη από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, δημοσιογραφία.
Τα εύσημα, ωστόσο δεν δόθηκαν στον Κώστα Βαξεβάνη, που δεν δίστασε να φέρει στη δημοσιότητα τη λίστα. Αντ’ αυτού η ελληνική δικαιοσύνη και συγκεκριμένα η εισαγγελία διέταξε ένταλμα σύλληψης του δημοσιογράφου με την κατηγορία του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων. Αλήθεια το απόρρητο και η καταπάτηση προσωπικών δεδομένων δεν υπήρχε στην περίπτωση των οροθετικών ιερόδουλων? Όταν τα δικά μας δεδομένα τα δίνουν οι Τράπεζες σε εταιρείες «ενημέρωσης οφειλετών», τότε τα προσωπικά δεδομένα για έναν ανεξήγητο λόγο εξαφανίζονται?
Όλη αυτή η «ευαισθησία» της εισαγγελίας εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της αυταρχικοποίησης του κράτους. Ενός κράτους που θέλει να απαγορεύσει οποιαδήποτε ελευθερία έκφρασης, οποιαδήποτε κίνηση που δεν θα του επιτρέπει να διατηρήσει αυτό το πρόσωπο της καθαρότητας και της διαφάνειας που επιθυμεί να περάσει, αλλά που όλοι γνωρίζουμε πως δεν είναι αλήθεια. Και οι 3 εξουσίες πια( εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική) συμβάλλουν στην εξαφάνιση της ελεύθερης βούλησης. Και πραγματικά αυτό το φαινόμενο μας πάει πίσω, σε εποχές που ποτέ δεν ξεχάσαμε, αλλά μας στιγμάτισαν, στη χούντα. Η αρχή έγινε πριν λίγο καιρό με την απαγόρευση της κυκλοφορίας και των συναθροίσεων, και συνεχίζεται με το ένταλμα σύλληψης του Βαξεβάνη. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα για να καταλάβουμε εντελώς πως η σημερινή κυβέρνηση μας θέλει ανελεύθερους και υπάκουους στα προστάγματά της. Και μιας και ήταν 28η Οκτωβρίου ήρθαν να μας υπενθυμίσουν πως ο φασισμός δεν έχει πεθάνει. Με κάθε τρόπο επιβιώνει, είτε αυτός σε μεγάλο βαθμό ονομάζεται Χρυσή Αυγή, είτε ονομάζεται κυβέρνηση Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ και τρόικα, είτε ονομάζεται δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη δυστυχώς, αντί να είναι εκείνη που θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τους υπαίτιους αυτής της κατάστασης, είναι αυτή που προσπαθεί να τους καλύψει. Να τους ανακηρύξει αθώους και να συνεχίσει να κλείνει τα μάτια της στις όποιες παρανομίες διαπράττονται, δηλώνοντας ουσιαστικά συνένοχη σε ότι πιο ‘’βρώμικο’’ διαδραματίζεται σε αυτήν τη χώρα. Ας μην τους αφήσουμε να μας καταργήσουν οποιαδήποτε ελευθερία μας έχει απομείνει, ας συμμετάσχουμε όλοι στις επερχόμενες κινητοποιήσεις, για να τους δείξουμε πως εμείς είμαστε εκείνοι που θα καθορίσουμε το μέλλον μας.

Σχολιάστε

Αγώνας με τους φοιτητές και το λαό για τα δικαιώματά μας ή ενότητα με τον εαυτό μας (και ήττα);

Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου μας (πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη) αποφάσισε να αγωνιστεί αποκλειστικά για το κτηριακό των ΕΜΜΕ (με μια παράσταση διαμαρτυρίας σε ένα άδειο κτήριο) το δικαίωμα στην αναβαθμολόγηση και τη μη περικοπή συγγραμμάτων. Όλα τα παραπάνω (αν και λίγα) είναι σωστά. Το πρόβλημα είναι όταν αυτά δεν παλεύονται μαζί με άλλους συλλόγους φοιτητών και σωματεία εργαζόμενων αλλά ξεκόβονται και προβάλλονται ως θέματα των ΕΜΜΕ. Εμάς μας ενδιαφέρει μια άλλη εικόνα.
Την Πέμπτη 18/10 δεκάδες Φοιτητικό Σύλλογοι, με αποφάσεις Γενικών Συνελεύσεων, βρέθηκαν στο Σύνταγμα και την Ομόνοια, δίπλα στους εργαζομένους για τη κοινή μας υπόθεση, την ανατροπή της πολιτικής εξαθλίωσης, της ίδιας πολιτικής που ταυτόχρονα κόβει μισθούς και συγγράμματα, που σταματά να παρέχει περίθαλψη και παιδεία, που αρνείται την αξιοπρεπή εργασία και τη μόρφωση στο λαό. Τη Παρασκευή 19/10, στις 15:00, οι ίδιοι αυτοί φοιτητικοί σύλλογοι ήρθαν σε συνεννόηση μεταξύ τους, ώστε να κάνουν από κοινού κατάληψη στη λέσχη και να διεκδικήσουν δωρεάν σίτιση για όλους. Τη Δευτέρα 22/10, αυτοί οι φοιτητές θα είναι έξω από την αίθουσα εκλογών για τα Συμβούλια Διοίκησης αγωνιζόμενοι να μην περάσουν τα όργανα που θα εφαρμόσουν πλήρως τους νόμους Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, νόμων που φέρνουν δίδακτρα, διαγραφές φοιτητών και νέα ακόμη μεγαλύτερη υποχρηματοδότηση στα ιδρύματα, μαζί με τη διάλυση των γνωστικών αντικειμένων. Γίνεται κατανοητό σε όλους λοιπόν ότι οι φοιτητές παίρνουν ξανά τη σκυτάλη των κινητοποιήσεων…
Στα ΕΜΜΕ όμως φαίνεται ότι τα πράγματα κυλάνε αλλιώς. Εδώ τα προβλήματα της σχολής θεωρούνται μοναδικά, αυτοσκοπός. Οι απεργίες αφήνονται στη κρίση του καθενός, και ο σύλλογος χάνει το δικαίωμα της συγκροτημένης παρουσίας και συμμετοχής. Είναι δυστυχώς προτιμότερη η περιχαράκωση σε αιτήματα που αφορούν μόνο εμάς (κτιριακό) και η εμμονή σε αυτά και μόνο παρά το να αναρωτηθεί κανείς για τις αιτίες των προβλημάτων και τους υπευθύνους, οι οποίοι είναι φυσικά οι ίδιοι που αφήνουν και τους άλλους συλλόγους χωρίς συγγράμματα, που κλείνουν τις εστίες ,που ξεπουλάνε τη σίτιση, που περνάνε τα δίδακτρα. Οι αγώνες της τελευταίας διετίας δείχνουν ότι κανείς κλάδος (πόσο μάλλον κανείς φοιτητικός σύλλογος) δεν μπορεί να νικήσει μόνος τους απέναντι στο σκληρό μέτωπο κυβέρνησης-τρόικας. Οι συμφοιτητές μας που κατέβασαν το πλαίσιο που έγινε απόφαση του συλλόγου, μπορούν να μας απαντήσουν σε κάποια απλά θέματα : το δημόσιο χρέος που πνίγει τα πανεπιστήμια αφορά τους φοιτητές των ΕΜΜΕ που δεν έχουν θέρμανση και σε λίγο ούτε συγγράμματα; Τα συμβούλια διοίκησης (εκλογές για το ΕΚΠΑ είναι τη Δευτέρα) που θα επιβάλλουν δίδακτρα αφορούν τους φοιτητές των ΕΜΜΕ;
Επίσης στο ΕΜΜΕ φαίνεται έχουμε γενικά πρόβλημα με την ενότητα όχι μόνο με τους άλλους συλλόγους, αλλά και μεταξύ μας, εφόσον η συνδιαμόρφωση και η κοινή δράση θεωρούνται ταμπού σε μια αυστηρά εγωκεντρική τακτική που ενώ φαίνεται καλοπροαίρετη, κρατά το ΕΜΜΕ στο περιθώριο της κοινωνίας και τους φοιτητές του κριτές αφ’ υψηλού μιας μάχης που είτε το ξέρουν είτε κάνουν πως δε το ξέρουν, τους αφορά περισσότερο από ποτέ. Εμείς, ως SMASS MEDIA EAAK, αρνούμαστε αφενός να αφήσουμε παραπέρα τη πολιτική μας ταυτότητα και μέχρι τώρα πορεία, και αφετέρου, επειδή θεωρούμε ότι οι φοιτητές μπορούν πολύ περισσότερα από τη διεκδίκηση ενός και μόνο πράγματος, καλούμε τους φοιτητές να συμπληρώσουν με πράξεις αυτά που λείπουν από το πλαίσιο που ψηφίστηκε. Να δώσουμε όλοι το παρόν στο μπλοκάρισμα των Συμβουλίων Διοίκησης στο ΕΚΠΑ και σε κάθε σχολή, να αγωνιστούμε για ένα άλλο πανεπιστήμιο μαζί με τους φοιτητικούς συλλόγους, να τσακίσουμε την πολιτική της εξαθλίωσης μαζί με τους εργαζόμενους και την υπόλοιπη κοινωνία.

Σχολιάστε

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Με αφορμή τον απολογισμό της ΔΑΠ με τον οποίο θέλει να μας αποδείξει την υπευθυνότητα της(εε εκλογές έρχονται σε μια εβδομάδα να τη κρατήσει κρυφή?) ,αλλά και τα πρόσφατα γεγονότα τραμπουκισμού ενάντια σε φοιτητές στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης ,εμείς θα θέλαμε να κάνουμε έναν άλλον απολογισμό. Έναν απολογισμό που ισως είναι μακρύς ,αλλά δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η δημοκρατία της υπεύθυνης παράταξης και το τι υλοποιεί και με ποια μέσα στα πανεπιστήμια. Με την ευγενική χορηγία της ΝΔ πάντα ,άπειρες φορές υπήρξε το φερέφωνο αντιδραστικών αλλαγών μέσα στα πανεπιστήμια στο χώρο της εκπαίδευσης ,συμβάλλοντας τα μέγιστα στη διάλυση των συλλόγων και τη δημιουργία κλίματος απάθειας(«ηρεμία-τάξη-ασφάλεια» προτιμά αυτή να το λέει»). Από τις πρακτικές που η ΔΑΠ έχει εδώ και χρόνια υιοθετήσει, μέχρι το πώς η πολιτική της πρόταση ήταν ανεκαθεν μια βοήθεια σε κάθε κυβερνητική επιλογή (όταν δεν είχε τη τύχη να είναι κυβέρνηση ο κομματικός της φορέας) ,αποδεικνύει περίτρανα σε όλους μας ,ότι «είναι οι ιδέες τους» όπως τους αρέσει να λένε …
Η δημοκρατία της ΔΑΠ πάει πίσω αρκετό καιρό ,και είναι γεμάτη με περιστατικά τραμπουκισμών , ξυλοδαρμών ακόμα και δολοφονιών ,περιστατικά τα οποία δείχνουν ξεκάθαρα την εχθρικότητά της προς το φοιτητικό κίνημα και σε ότι μοιάζει να αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική .Πίσω στο 1991 ,η δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ με επικεφαλής τον πρόεδρο της, Ιωαννη Καλαμπόκα έγινε σε συνθήκες όξυνσης του εκπαιδευτικού κινήματος ,το οποίο τότε συγκρούστηκε μετωπικά μέσα από μαζικές καταλήψεις με το αντιδραστικό νομοσχέδιο Κοντογιαννοπουλου (μείωση αργιών, σύστημα πόντων για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, ακόμα και εξωσχολικά, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων του σχολείου, επιβολή «ομοιόμορφης εμφάνισης», έπαρση σημαίας, υποχρεωτικό εκκλησιασμό και πρόσληψη εκπαιδευτικών κατόπιν συνέντευξης ).Η δολοφονία αυτή έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένη στον κόσμο του κινήματος ,και καταδεικνύει με τον πιο βάρβαρο τρόπο το πόσο μακριά μπορεί να φτάνουν οι μηχανισμοί της ΟΝΝΕΔ. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ,το παρακλάδι της ΟΝΝΕΔ έπαιξε άκρως κατασταλτικό ρόλο στο φοιτητικό κίνημα τοθ 06-07 ενάντια στο νόμο Γιαννακου. Οι φοιτητές πάλεψαν ενάντια στις περικοπές συγγραμμάτων ,την υποχρηματοδοτηση, τη θέσπιση εσωτερικών κανονισμών και της εντατικοποίησης στα ιδρύματα, την περιστολή ασύλου ,ενώ ταυτόχρονα η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ υποστήριξε με κάθε μέσο το νόμο της κυβέρνησης της μέσα στις σχολές ,ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που οι τραμπούκοι της ΟΝΝΕΔ επιστρατεύτηκαν για το σπάσιμο καταλήψεων σχολών και ξυλοδαρμούς φοιτητών .Και φτάνοντας μέχρι τη φετινή χρονιά ,η ΔΑΠ συνεχίζει να εκπληρώνει επάξια το ρολό που έπαιξε τόσα χρόνια ,πουλώντας νταβατζηλίκι και καταστέλλοντας με κάθε μέσο τους αγώνες φέτος έδωσε παράδειγμα «υπεύθυνης δύναμης» στο να σαμποτάρει της Γ.Σ ,να υποστηρίζει το νόμο έκτρωμα της Διαμαντοπούλου (με την επίσημη πρόταση της παιδεία 2020 πρότεινε ουσιαστικά τον νόμο με άλλα λόγια) και να δέρνει όσους εμποδίζουν την εφαρμογή του ,όπως έγινε πρόσφατα στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης οπου δεν γλίτωσε ούτε ο πρόεδρος των διοικητικών υπαλλήλων. Κι ας μην ξεχνάμε φυσικά την κατάργηση του ασύλου που τοσα χρόνια ονειρεύονταν και το καταργούν και οι ίδιοι κάθε μέρα στην πράξη ..Βέβαια τα περιστατικά αυτά δεν είναι τυχαία ,ουτε απλά ζητήματα πρόσκαιρης τακτικής . Είναι μια διαχρονική επιλογή της ΔΑΠαρας να επιβάλλει την τάξη ,και να κάμπτει τις αντιστάσεις απέναντι στις εκαστοτε βάρβαρες πολιτικές ,τρομοκρατώντας φοιτητές αλλά και να απαξιώνει κάθε συλλογικό αγώνα και διεκδίκηση. Ο ατομικός δρόμος ,η αδιαφορία για τα πάντα έχει ιδιαίτερη σημασία για τη ΔΑΠ ,καθώς χάρη σε αυτήν αναπαράγεται και επενδύει .Η παθητικότητα ξεκάνει από το πώς αντιμετωπίζει το φοιτητικό σύλλογο-σαν ένα μάτσο ανίδεων που δεν είναι υπεύθυνοι για τα δικά τους προβλήματα, αλλά κάποιοι αλλοι θα τους τα λύσουν και φτάνει μέχρι το πώς κινητοποιεί τον κόσμο της (σημειώσεις ,παρτυ, εκδρομές).
Μέσα σε όλα αυτά η ΔΑΠ εφαρμόζοντας πλήρως τη λογική του κομματικού της φορέα για ξεπούλημα ότι είχε απομείνει της δημόσιας παιδείας, έρχεται να μας πείσει για το κοινωνικό της προφίλ, ελπίζοντας αφενός να το παίξει ότι ενδιαφέρεται για τους σπουδαστές, αφετέρου να υλοποιήσει τη πολιτική Σαμαρά για τη παιδεία, η οποία δεν είναι άλλη από τον επαίσχυντο νόμο Διαμαντοπούλου που η ΝΔ ψήφισε το καλοκαίρι και έκτοτε κάνει τάματα σε θεούς και δαίμονες μπας και τον δει να υλοποιείται, καθώς βρίσκει την αντίσταση της συντριπτικής πλειοψηφίας μέσα στις σχολές.
Πόσο όμως ‘’ κοινωνική’’ μπορεί να είναι μια πρόταση της παράταξης των απογόνων του Καλαμπόκα; Πόσο ‘’ σκέφτεται τους φοιτητές’’ μια συμμορία που επί χρόνια όχι μόνο τους κοροϊδεύει αλλά δε διστάζει να χρησιμοποιήσει μπράβους όταν ο Ρέμος και ο Χατζηγιάννης δεν αρκούν; Μια καλύτερη ματιά στη πρόταση τους μιλά από μόνη της…
Αρχικά έχουμε τν αλλαγή του τριπτύχου και του πάσο με ταυτότητα φοιτητή γιατί ακούγεται πιο σικ . Μετά η ΔΑΠ ως γνήσιο τσιράκι των εργοδοτών έρχεται να προτείνει δάνεια για τους φοιτητές, δηλαδή να φροντίσει να χρεωθούν σίγουρα σε τράπεζες-τοκογλύφους, περιμένοντας μετά να βρουν τα χρήματα για να ξεχρεώσουν όταν αφενός οι απολύσεις και η ανεργία είναι τεράστιες και αφετέρου το μνημόνιο που η μεγάλη ΔΑΠ ,η ΝΔ, ψήφισε έρχεται να φέρει το κατώτατο μισθό στα 400 ευρώ! Δε σε αφήνουν να βρεις δουλειά, εάν βρεις καλείσαι να επιβιώσει με 400 ευρώ και φυσικά, βρίσκεσαι να χρωστάς κιόλας στο νόμιμο τοκογλυφο-τραπεζίτη.
Έπειτα ξεπερνώντας το γεγονός ότι προτείνει μέτρα για αυτούς των οποίων οι γονείς έμειναν άνεργοι από τη πολιτική του ‘’μπαμπά-κόμματος’’ (προτεραιότητα στις εστίες) η υπέροχη πρόταση της ΔΑΠΆΡΑΣ είναι ότι όποιος φοιτητής που δε μπορεί να νοικιάσει σπίτι και δε βρίσκει στην εστίες, θα πληρώνει νοίκι σε ιδιωτικές εστίες! Μα φυσικά και μόνο κάτι τέτοιο θα μπορούσε να πει η πρόμαχος της ‘’αξιοποίησης της περιουσίας του πανεπιστημίου’’(= ξεπουλήστε τα φιλέτα να βγάλουμε τίποτα). Η ΔΑΠ προφανώς σε αυτή τη περίπτωση πολύ απλά αδιαφορεί για όποιον δεν έχει να πληρώσει ούτε νοίκι, ούτε βιβλία ούτε συγγράμματα, πράγματα που η ίδια προτείνει Και αδιαφορεί γιατί πολύ απλά αυτή είναι η δουλεία της. Είναι δουλεία της να σε προετοιμάσει για να είσαι άνεργος, να έχεις ένα διασπασμένο πτυχίο, χωρίς επιστημονικό αντίκρισμα και κανένα δικαίωμα. Είναι δουλεία της σε πείσει πως εσύ φταις που παίρνεις 400 το 12ωρο, γιατί δε έτρεχες σα τρελός να παίρνεις πιστωτικές μονάδες, γιατί δε πήγες στο ‘’ Γραφείο Διασύνδεσης’’. Το γεγονός ότι υπάρχει μια βαθιά καπιταλιστική κρίση, που ωθεί τους εργοδότες να επιτεθούν στους εργαζόμενους με μειώσεις μισθών, καταπάτηση δικαιωμάτων και απολύσεις προκειμένου να σώσουν από τα κέρδη ότι μπορούν, δε σημαίνει κάτι. Το γεγονός ότι η ΔΑΠ είναι η νεολαία της ΝΔ, του κόμματος που φέρει τεράστιες ευθύνες για την εξαθλίωση των Ελλήνων και το κυνήγι των ξένων από τους φασίστες της ΧΑ κα την αστυνομία δε σημαίνει κάτι. Το γεγονός ότι υπάρχει άλλος δρόμος για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για διεκδίκηση της αύξησης της επιχορήγησης των πανεπιστημίων από το κράτος, ο δρόμος της αξιοπρέπειας και όχι του μίζερου τρεξίματος, των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων και όχι της ανεργίας και της τρομοκρατίας, όλα αυτά για τη ΔΑΠ δε σημαίνουν τίποτα. Και δε σημαίνουν όχι γιατί είναι όλοι χαζοί. Πολύ απλά η ΔΑΠ έχει διαλέξει τη θέση της. Κολλητιλίκια με κράτος( και άφθονο παρακράτος, από μπράβους μέχρι χρυσαυγίτες) και ενάντια στο φοιτητή. Συμμαχία με τις δυνάμεις που δημιούργησαν το χρέος για χάρη του οποίου τώρα οι εργαζόμενοι έχουν γονατίσει και εναντία στις δυνάμεις που το αντιπαλεύουν.
Πότε σε καλοπιάνει με μπουζούκια, πότε σε δέρνει με το μπράβο, αυτή είναι η ΔΑΠ. Και όντως μπορεί να τα αλλάξει όλα, μόνο που καμία αλλαγή δε θα είναι συμφέρουσα για τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών οι περισσότεροι από τους οποίους θα βρεθούμε σε ένα καθεστώς αποκλεισμού από το πανεπιστήμιο, μια κατάσταση για την οποία θα φέρουμε ευθύνες γιατί ούτε μπροστά βγαίναμε, ούτε την εμποδίσαμε και στις εκλογές, πολύ σημαντικότερο όμως στις ΓΣ και στον δρόμο. Η ΕΑΑΚ σε αυτό σας καλεί, να ηττηθεί η πολιτική που μας θέλει άνεργους και επαίτες, σε κάθε μάχη, σε κάθε συγκυρία. Ο ελληνικός λαός στις 6 Μαΐου καταδίκασε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ για τη πολιτική του μνημονίου. Στο ΕΜΜΕ θα την αθωώσουμε για ένα μπουζούκι;;

Σχολιάστε

Η Πρωτομαγιά του τότε, φόβος των κυβερνώντων, παράδειγμα για μας

Αν κάτι χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι η εκρηκτική αντίθεση ανάμεσα στην δυνατότητα για μια ριζικά διαφορετική ζωή με λιγότερη, μόνιμη και σταθερή εργασία λόγω και της αλματώδη ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνολογίας από την μια, και στην βάρβαρη πραγματικότητα της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων από την άλλη. Σε μία περίοδο ασύλληπτου κοινωνικού πλούτου αλλά και όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, οι αστικές κυβερνήσεις, και στην χώρα μας, είτε είναι «δεξιές», κεντροδεξιές ή «κεντροαριστερές»» ακολουθούν την ίδια, αντεργατική πολιτική της άγριας λιτότητας της συντριβής των συλλογικών δικαιωμάτων των εργατών – παραγωγών του πλούτου και υπερασπίζονται με κάθε τρόπο τον «ιερό νόμο» της κερδοφορίας και του ανταγωνισμού. Αυτή είναι άλλωστε η προσπάθεια επιβολής ενός «μόνιμου μνημονίου» στους εργαζόμενους, αλλά και η πολιτική της Ε.Ε., του ΔΝΤ και όλων των υπερεθνικών καπιταλιστικών οργανισμών και οι όποιες διαφοροποιήσεις χρησιμοποιούνται σαν «αναισθητικά» για την ακόμη πιο αποφασιστική λεηλασία των εργατικών δικαιωμάτων.
Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται και η φετινή Πρωτομαγιά μια ημερομηνία που από όσο κι αν προσπαθουν να ξεγράψουν απο τη συλλογικη μνημη και να καθιερωθει ως μια ακομα «αργία» ,μενει ζωντανη στη μνημη του λαικου και εργατικού κινήματος . Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι πριν από 125 χρόνια, το 1886 στο Σικάγο θυσιάστηκαν εργάτες στην προσπάθεια τους να κάνουν πράξη το αίτημα τους για 8 ώρες δουλειά – 8 ώρες ανάπαυση -8 ώρες ζωή. Στις ΗΠΑ την πρωτομαγιά του 1886 κανονίζεται απεργία για την καθιέρωση του οχτάωρου από πολλά συνδικάτα η οποία ξεκινά στο Σικάγο και φτάνει τις 65.000 απεργούς ενώ εκατοντάδες χιλιάδες απεργούσαν σε όλη την Αμερική, ως μια κορύφωση ενός μαζικού εργατικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα. Αντιμέτωποι με μια εντυπωσιακή απεργία σε όγκο και δύναμη οι μεγάλοι επιχειρηματίες και βιομήχανοι αποφασίζουν να την συντρίψουν. Τη Δευτέρα, λοιπόν, ξεσπάνε επεισόδια μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών και η αστυνομία βρίσκει την ευκαιρία να επέμβει σε βάρος των πρώτων .Οι συγκρούσεις και οι ταραχές ήταν ανεξέλεγκτες με αποτέλεσμα τον τραυματισμό και τον θάνατο εκατοντάδων εργατών. Αυτά τα γεγονότα κατέστησαν την πρωτομαγιά ημέρα μνήμης και αγώνα για το εργατικό κίνημα, και στην Ελλάδα η πρωτομαγιά έχει μια ιδιαίτερη ιστορική σημασία.
Η Πρωτομαγιά του 1886 έγινε το σύμβολο μιας νέας εποχής στη ζωή και τον αγώνα των εργατών ενάντια στην αστική τάξη, για το δικαίωμα στη δουλειά, την κατάργηση της εκμετάλλευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου. Έτσι και σήμερα απέναντι σε μια νέα ομοβροντία αντεργατικών μέτρων υπέρ των επιχειρήσεων , στο όνομα της σωτηρίας του Ευρώ-ΕΕ και των μνημονίων ο αγώνας του τότε εργατικού κινήματος που κατέκτησε μια σειρά δικαιωμάτων γίνεται πιο αναγκαίος από ποτέ. Αυτά που οι εργάτες κατέκτησαν πριν τόσα χρόνια, αυτά ακριβώς έρχονται τώρα να διαλύσουν, όποιο προσωπείο και αν βάλουν(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΛΑΟΣ,Ντόρα,ΔΗΜΑΡ).Και αυτή την επίθεση δε θα την αλλάξει καμιά εκλογική αναμέτρηση, καμία «αριστερή»(ουσιαστικά ξεδοντιασμένη και συμβιβασμένη κυβέρνηση με κομπάρσο το λαό).Είναι αναγκαία όσο ποτέ η συμβολή όλων μας σε ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ανατροπής της πολιτικής αυτής, που θα μπορεί να αποκρούει μέτρα, να σπάει καίριους κρίκους της αντεργατικής επίθεσης, να πετυχαίνει υλικές κατακτήσεις υπέρ των εργαζομένων και της νεολαίας. Είναι στο χέρι μας, είτε να αγωνιστούμε για να νικήσουμε, είτε να είμαστε η γενιά που θα ξεπουλήσει τα κεκτημένα των γονιών της, να δουλεύουμε 12 και 14 ώρες τη μέρα για ένα κομμάτι ψωμί (βέβαια, τι ψωμί, 250 με 400 ευρώ ούτε ψίχουλα δε παίρνεις), χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς μέλλον, χωρίς μνήμη. Καλούμαστε σήμερα να απαντήσουμε στο κάλεσμα των καιρών να αποκρούσουμε τα αντιεκπαιδευτικά και αντιλαϊκά μέτρα , να παλέψουμε μαζί με το εργατικό και ευρύτερα λαϊκό κίνημα. Ακόμα και στις επερχόμενες εκλογές, στο ξένο γήπεδο της αστικής ψευτοδημοκρατίας πρέπει να δοθεί ισχυρή απάντηση ανατροπής. Έτσι θα τιμήσουμε με τον καλύτερο τρόπο τους εξεγερμένους του Σικάγο, κάνοντας τον νικηφόρο τους αγώνα τους οδηγό και ελπίδα για τις νίκες του σήμερα. Με μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστική και σύγχρονα επαναστατική, και με μια ταξική αναγέννηση του εργατικού κινήματος που θα υπερβαίνει την συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ και το αδιέξοδο της περιχαρακωμένης λογικής του ΠΑΜΕ και θα ακολουθεί το ηρωικό σύνθημα του ΕΑΜ τον Δεκέμβρη του 44 : όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα!

ΟΛΟΙ ΤΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30 ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Σχολιάστε

Φέτος θα παρελάσει ο λαός ,όχι τα τανκς Παπαδήμ(ι)ου-ΕΕ-ΔΝΤ !

«μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή…

…στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί»

Τόσα χρόνια σε κάθε «εθνική επέτειο» ακούγαμε από κάθε κυβέρνηση και τους κονδυλοφόρους του συστήματος να μας μιλάνε για τη σημασία του έθνους, την «ισχυρή Ελλάδα του Ευρώ και της ΕΕ», το πόσο σημαντικό είναι να θυμόμαστε αυτές τις γιορτές και να διδασκόμαστε το «πόσα πολλά κατάφεραν οι Έλληνες όταν ήταν ενωμένοι», μόνο και μόνο για να προσπαθήσουν να ενσωματώσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις που έρχονταν στο προσκήνιο ως αποτέλεσμα της αντιλαϊκής πολιτικής. Ταυτόχρονα σε κάθε τέτοια επέτειο, οι μαθητικές παρελάσεις που επικροτούσαν υπουργοί και βουλευτές από τις θέσεις των επισήμων, καλλιεργούσαν μαθήματα μιλιταρισμού, εθνικοφροσύνης, πειθαρχίας κι υποταγής, στη νεολαία.

Στις φετινές παρελάσεις ωστόσο, τίποτε δε θα είναι όπως παλιά. Κι αυτό γιατί όλα αυτά τα «εθνικά οράματα», των οποίων η «καθολική συστράτευση ήταν αναγκαία» για να εξασφαλίσουμε την ευημερία, την πρόοδο, την ανταγωνιστικότητα στο διεθνές πλέγμα, αποκαλύφθηκε πως δεν ήταν τίποτα παραπάνω παρά τα οράματα της κυρίαρχης τάξης στην Ελλάδα, τα οράματα του ελληνικού κεφαλαίου, των τραπεζών και των πολυεθνικών. Οράματα που για τη σύγχρονη κοινωνική πλειοψηφία αποτέλεσαν τη γκιλοτίνα των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων σε παιδεία-εργασία-δημοκρατία και που σήμερα έχει πάρει τη μορφή κοινωνικού οδοστρωτήρα μέσα απ’ τη δημιουργία της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, της σύγχρονης χούντας ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Όπως όλα δείχνουν κανένας νεολαίος και κανένας εργαζόμενος που οι ζωές τους έχουν έρθει στο χείλος του γκρεμού δεν τρώνε τα παραμύθια τους. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε κάποιο κοινή τσέπη πλούσιων και φτωχών   να εξασφαλίσουμε. Η πολύμορφη και μαχητική αντίσταση του λαού όλο το προηγούμενο διάστημα δείχνουν πως προσπαθεί πλέον να βρει δρόμους και τρόπους προκειμένου να επιβάλει το δίκιο και τις ανάγκες του. Αυτό όπως έχει δείξει η εμπειρία μας δεν μπορεί να γίνει μόνο από μια “στρατιωτικού τύπου” αντιπαράθεση χωρίς κάποιο στόχο ή μόνο απ’τις εκλογές. Χρειάζεται  η συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα που πρέπει να τον πάρει ο ίδιος ο λαός στα χέρια του. Απέναντι στο δικό τους μαύρο μέτωπο της συγκυβέρνησης και της ΕΕ να φτιάξουμε το δικό μας αγωνιστικό μέτωπο. Ένα ανεξάρτητο από το κράτος και την κυβέρνηση κέντρο αγώνα που θα έχει τη βάση του στα  σωματεία των εργαζομένων και στις συνελεύσεις των φοιτητών, των ανέργων και των γειτονιών. Ώστε να μπορέσουν να συντονιστούν οι επιμέρους αγώνες, να μπουν απεργίες ξέχωρα απ’τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και να αναβαθμιστούν οι πολιτικοί στόχοι του κινήματος. Να παλέψουμε για να βγούμε από την ΕΕ, να διαγραφεί αυτό το ληστρικό χρέος και να πάρουμε όλο το πλούτο που παράγουμε στα χέρια μας! Η σύγκρουση δεν θα έχει ένα σταθμό. Η μάχη θα συνεχιστεί με πολιτικό αγώνα μέχρι την τελική νίκη!

   Έτσι φέτος στους δρόμους της Αθήνας δεν θα τους αφήσουμε να παρελάσουν αυτοί και τα ξεφτισμένα οράματα τους. Τα τανκς των μνημονίων και της κοινωνικής εξαθλίωσης θα κάνουν άκρη και τη θέση τους θα πάρουν ο περήφανος λαός και η οργή που θα διαλύσουν τα σχέδια της “εθνικής συστράτευσης στο κοινό μας στόχο”.

Άλλωστε η επανάσταση του 1821, όπως και κάθε άλλη γνήσια λαϊκή ανάταση και επανάσταση, ανήκαν στους αγωνιζόμενους και όχι στην εξουσία και τους υπηρέτες της. Όσο και αν προσπαθούν η εξουσία και η κυρίαρχη ανάγνωση της ιστορίας δεν μπορούν να αποκρύψουν αυτή τη μεγάλη αλήθεια.

 

  • Όλοι το Σάββατο 24/3 στην κεντρική μαθητική παρέλαση. Να μετατρέψουμε τα μαθήματα μιλιταρισμού και εθνικοφροσύνης σε μαζική διαδήλωση όλης της νεολαίας !
  • Όλοι την Κυριακή 25/3 στις λαϊκές παρελάσεις-πορείες που θα οργανωθούν στις γειτονίες της Αθήνας.